Uitdagend en gezellig

Dat kenmerkt de Classic 500 Challenge. Paul van de Riet en Jürgen Donders schreven gezamenlijk onderstaand verslag. Helaas heeft Paul alleen de eerste dag meegereden en daarom completeert Jürgen dit verslag vooral met zijn ervaringen op dag 2.

Een regendansje op vrijdagavond had gewerkt. Tijdens onze vorige rally, in een toeristisch, dichtbevolkt gebied met mooi weer, hadden wij veel te maken gehad met fietsers, wandelaars en het prototype zondagsrijder op zaterdag. Wij waren wel toe aan wat regen om deze groepen bij deze rally thuis te laten blijven. Zo verschenen wij op zaterdagmorgen aan de start van de Classic 500 bij een regenachtig Toekan hotel in Zwolle.

Een ruim dozijn klassieke auto’s stond bij onze aankomst reeds onder de overkapping van het hotel geparkeerd. Naar ons idee niet helemaal de bedoeling van de uitzetter of het hotel, maar het creëerde wel een heel leuk sfeertje. Het weerzien met bekenden deed de rest, dus de stemming was ondanks de regen vooraf al opperbest.

In de ochtend zaten een paar listige valletjes van de uitzetter. Zo stond er een vrij punt (altijd lastig) op 330 meter afstand van het begin van de weg. Aan het eind van de weg leek je nog zo’n 50 meter over te houden tot het einde van die weg. Maar Martin had het einde van de weg op de kaart zo’n 50 meter naar achteren verplaatst. Velen schreven dus de controle B, die echter op 280 meter afstand stond i.p.v. op 330. Vergelijkbare vallen zouden er nog meer volgen….

boeken

Een sublieme val was een wegverlegging in een omrij-constructie. Velen hadden het door dat er een stukje route moest worden opgehaald door een wegverlegging. Dat leek vrij eenvoudig door op het einde van de weg rechts te gaan. Op de kaart maakte de betreffende weg echter een knik naar rechts, waardoor ‘aan het einde rechts’ een stukje tegengesteld rijden opleverde. Scherp blijven op iedere meter van de weg bleef het devies.

De stemming zat er bij de meeste deelnemers bij de lunch nog steeds in. Het was inmiddels droog, maar zoals bleek hadden wij de regen eigenlijk niet nodig gehad. Iedereen was te spreken over de heerlijk rustige rijwegen die de uitzetter had gevonden voor ons deelnemers. Wij hadden het idee dat het super goed ging. Wij hadden naar onze ‘bescheiden’ mening alle vallen ontweken en het kon niet anders dan dat wij op weg waren naar een topklassering.

Met hetzelfde goede gevoel continueerden wij onze route in het middagtraject en wederom stelde Martin ons niet teleur. Heerlijke routes, uitdagende constructies, maar desondanks voldoende tijd om zonder ‘haast’ de trajecten te rijden.

donders

In de middag zat nog een heikel moment voor Jürgen. Op 2 bijna even lange routes had hij zo vaak de afstanden gemeten met een prikpen en een cellofaantje, dat er een puntje inkt precies midden op een kruising was achter gebleven (zie foto). Na een route-opdracht ‘Doorgaan met punt 5’ moest (dus) opnieuw de op-één-na-kortste route worden geconstrueerd. Bij Jürgen dus rechtsom (met de wijzers van de klok mee) om de rotonde (op de kaart) dus. Niemand anders had die ‘rotonde’ op de kaart staan, wat hij haast niet kon geloven. zandbalk

Het leuke aan een tweedaags evenement is dat iedereen ’s avonds in hetzelfde hotel bijeenkomt en verblijft. Dat geeft de ruimte voor goede gesprekken aan tafel. Gesprekken die in ons geval vergezeld gingen van veel leedvermaak, want wij hebben hartelijk gelachen om de vallen waar wij met open ogen toch ingereden zijn. Heerlijk als een uitzetter je het gevoel weet te geven dat je alles goed doet, maar dat achteraf blijkt dat je veel gemist hebt.

De volgende ochtend beloofde het een stralende zomerdag te worden. Ook de grappen en grollen van de uitzetter beloofden het weer een enerverende en uitdagende dag te laten worden. En dat werd ruimschoots waargemaakt. De tweede dag had wat dat betreft dezelfde dynamiek als de eerste dag.

Enkele wegverleggingen waren echter wel zodanig klein, dat velen er niet op aan sloegen. Zo miste Jürgen op deze dag een verlegging van een brug, waardoor er weer een foutje achter zijn naam kon worden genoteerd in de rekenkamer. Martin heeft dit in zijn epiloog ook erkend en draagt er zorg voor dat afwijkingen volgend jaar een minimale afwijking hebben van 80 meter.

jacq

Maar de domste fout van die middag zat hem in de staart. Op de kaartwegen tussen pijl 9 en de laatste pijl 10 op de op-één-na-laatste kaart, stond een verbindingskenmerk (een omcirkelde A) weergegeven om duidelijk te maken welke kruising op de volgende kaart (met een onbekende schaal!!) dezelfde is. Uiteraard stond deze letter A niet op de kortste route, maar toch heeft Jürgen zich laten verleiden om de route toch via dit punt in te tekenen, terwijl er toch een beduidend kortere route bleek te zijn. Bijkomende pech was dat de fout pas werd ontdekt juist nadat de controleletters van het klad waren overgeschreven op de officiële controlekaart. Enig gevloek kon worden waargenomen in de auto van de equipe Zuiderwijk-Donders…. Van een A kon immers nooit meer een Z worden gemaakt….

Met een tweede plaats voor laatstgenoemde equipe en helaas een DNF voor Paul van de Riet en Gerard van Egmond, kijken wij terug op ene bijzonder geslaagd evenement waar we volgend jaar zeker weer bij zijn. Hopelijk jullie ook!!

Paul van de Riet en Jürgen Donders

 

 

 

Dit jaar is de ‘7 uren van Emmeloord’ omgedoopt in ‘De 7 uren rally’. De organisator van de rit wou zich niet beperken tot de omgeving van Emmeloord en koos als startlocatie het Van de Valk hotel in Wolvega. Een uitnodiging voor de rit hadden we al eerder ontvangen en toen er een mooi arrangement dit hotel voorbij kwam, besloten wij ons gelijk in te schrijven. Het is nooit een straf de avond voorafgaande aan een rit andere deelnemers te ontmoeten. Je kan je dan samen wat beter voorbereiden op hetgeen komen gaat. Ook worden veel tips en tricks uitgewisseld. Tot de aankomst van onze medeteamleden zaten wij in ieder geval prima aan het strand van Wolvega.

IMG 4051

Het reglement voor de 7 uren was niet ingewikkeld en leek zelfs een beetje op dat van de Classic 500, die wij een weekend eerder ook al hadden gereden. Naast de bekende systemen ingetekende lijn, pijlen kortste route en grensbenaderen was er bij de 7 uren ook nog een combinatiesysteem gemaakt. Bij de Classic 500 had je nog pijlen kortste route over zo weinig mogelijk rode wegen en een ander systeem met rode, witte en groene punten, waarbij de respectievelijk de kortste, één na kortste of vrije route moest rijden. Bij de 7 uren hadden ze besloten deze twee systemen samen te voegen. Naar witte punten zou de kortste route en naar blauwe punten de één na kortste route gereden moeten worden, waarbij je géén gebruik mocht maken van rode wegen. Dit is geen systeem om een rit mee te beginnen.

Om bij de start niet te treuzelen, begonnen wij maar direct met het eerste punt. Op nog een vijftig meter vanaf het hotel had je de keuze een parallelweg te nemen of over een bermlijn de rotonde en rode rechtere (dus ik dacht kortere) hoofdweg. Bermlijnen zouden immers de aansluiting op een weg niet blokkeren. We zagen nog wel een controleletter E langs de parallelweg staan, maar besloten deze niet te noteren. Het was vast een instinker van de organisatie. Wat verder op de route net voor een afslag vanaf het tweede punt leek het ons toch verstandiger de route maar op een rustig plekje geheel in te tekenen. De eerste misser van de dag kon ik gelukkig nog corrigeren, omdat toen pas het kwartje viel dat we ook géén rode wegen mochten rijden.

kaart 1 detail

Met verbazing keek ik naar de deelnemers die een weg vanaf punt 2 inreden, waaruit ik van plan was te komen. Bij nogmaals meten ontdekte ik ons onjuist voorgenomen lusje linksom langs punt 2 en besloot dan ook dit lusje rechtsom te rijden. We pakten 2 maal de scherprijder C en langsrijder A, terwijl we al na één keer deze route hadden moeten doorrijden. We hadden nog maar twee punten gereden en gelijk al twee fouten genoteerd. Gelukkig hadden we toen nog niet door hoe slecht we bezig waren. Iets verder op de route kwamen we nog een paar twijfelaars tegen, die een omrijroute naar punt 5 zochten en daarbij ook over rode wegen wilden rijden. Na ontvangst van de uitleg snapte ik pas hoe je het had moeten doen. Daar waren maar weinigen in geslaagd.

Op de tweede kaart ontdekten we een geniale grap van de uitzetter. Het leek erop dat de snelweg op de kaart compleet was verschoven. Een eerder foute lokker J besloten we na een juiste I toch op te schrijven, omdat je naar onze beleving dan meer van de route zou rijden (dit bleek niet zo te zijn). We werden nog trotser op onszelf toen we even later een verlegd weggetje zagen, een omweg vonden, op deze omweg een rood deeltje van een weg wisten te omzeilen, maar achteraf helaas niet zagen dat deze omweg ook was verlegd. Net voor de koffiepauze bij Carrosso in Oldemarkt vonden wij een lange omweg op de kaart, die gelukkig werd afgesloten met een opvanger NVO, maar hadden dan niet het gemiste punt 11 met twee controleletters en nogmaals de stempel bij de opvanger met NVO op de controlekaart moeten plaatsen. Met verbazing vergeleek ik mijn controlekaart met die van Jürgen Donders. Wij hadden twee rijen meer gevuld. Helaas bleken dat allemaal fouten te zijn.

Met de nodige naïviteit dat we wel heel goed bezig waren vervolgden we onze route na 20 minuten verplichte koffiepauze en 9 verloren minuten. Op weg naar de start van het bemande regelmatigheidstraject moesten we proberen wat deelnemers in de sportklasse in te halen, om niet de druk van die 9 minuten te laat te blijven voelen. Op een splitsing voor een dijk passeerden we een zestal equipes die twijfelden of ze nu de letter C of de daarachter geplaatste U moesten noteren. We lagen weer lekker op schema bij de start van de RP. De route was niet moeilijk. We zagen vooraf al een te rijden lusje vanwege het ontbreken van een aansluitende weg, hadden wel wat moeite met keren op een dijk en vonden de verscholen tijdcontrole bij een afritje van de dijk 6 seconden te laat. Wel hadden we nog wat moeite gehad met de wisselende snelheden, omdat de uitzetter de afstand en tijd in de tabel bij die wisselingen niet liet doorlopen.

Doordat er op het laatste gedeelte van het traject van de ochtend geen mogelijkheid meer was om na wederom een NVO een gemiste route met barricade 5 te rijden, werd ons nog een aantal fout te noteren controles bespaard. We misten nog wel een langsrijder R op een blinde lijn waar we wat moeite mee hadden, omdat in onze beleving de afstanden niet klopten. Ik had ook beter die tip van Truus Bakker op de avond voor de rit moeten onthouden, dat je de schaal van de kaart moet controleren. Dan had ik al eerder ontdekt dat deze kaarten zo’n 5% te klein geprint waren. Vlak voor vertrek bij de prima lunchlocatie Van der Valk Sneek werden we bij een blik op het scorebord wreed wakker geschud. We hadden al 9 fouten gemaakt, waarvan er uiteindelijk één door een foutje van de uitzetter werd geneutraliseerd.

Het verslag van het nog dramatischer verloop van de middag zal ik beperken tot het ergste. Door een wandeltocht om Sneek werd de route op het laatste moment aangepast. We moesten een extra kruis op een weg zetten en mochten bij uitzondering een deel van de route in beide richtingen rijden. Dat tegengesteld rijden begreep ik niet en zag dan ook niet de mogelijkheid door een tunnel de route te vervolgen, waar ik aannam dat een deel van de snelweg was weggepoetst. Door een veel te lange foute route liepen we 6 minuten achter op het schema. Hierdoor besloten we net iets te snel de route naar de TC af te korten en misten weer eens een letter. Op nog geen 2 kilometer voor het einde van de rit kwam de genadeklap. Ik ontdekte een verlegging van de weg, die in werkelijkheid niet verlegd bleek te zijn, maakte een omweg en pakte hierdoor de verkeerde afsluitende stempel. Op de route via deze niet verlegde weg stonden nog drie juiste letters en een stempel. We kregen dus VIJF fouten op één missertje.

kaart 4 detail

uitleg kaart 4 detail

Uiteindelijk hadden we 8 fouten in de ochtend, 9 minuten vertraging op de route en 6 seconden op het regelmatigheidstraject. Daarbij komen nog eens 12 fouten in de middag en 6 minuten vertraging. Voor diegenen die de complete uitslag hebben gezien, komt daar ook nog een aantal strafpunten bij voor (iets) te hard rijden, waar wij toch echt ons best doen om dit te voorkomen. Het is dan nog een wonder dat we niet helemaal laatste zijn geworden. Het gevoel over deze 7 uren was even niet goed, maar het geprutst valt onszelf alleen maar te verwijten. Anderen wisten wel en normale hoeveelheid fouten te maken. We mochten uiteindelijk samen met ons team, waarvan drie equipes wel in de top drie wisten te eindigen, nog wel de teamprijs in ontvangst nemen.

IMG 4077

Als we ons drama even buiten beschouwing laten, kan ik dit verslag toch nog positief afsluiten. Na het bestuderen van de uitleg moet ik toegeven dat de route goed in elkaar zat. Het weer was prachtig en start-, lunch- en dinerlocaties bij Van der Valk buitengewoon goed. Ook was de route ondanks de wandelroute bij Sneek prima te rijden en zorgden wij voor weinig overlast bij andere recreanten te voet en op de fiets. Namens alle deelnemers mag ik denk ik wel de organisatie bedanken voor deze mooie rit en zullen volgend jaar een nieuwe poging doen op een betere prestatie bij ‘De 7 uren van …’. Ik ga volgende week waarschijnlijk nog wel een KLIPje rijden om mijn gedeukte zelfvertrouwen weer wat op te krikken…


Equipe .., Hanja J. en Paul H. (we schamen ons teveel…)

 

 

 

Alzheimerrally 2019

In 2018 was ik nog bijna de datum van de rally vergeten, in 2019 waren 12 tot 14 april duidelijk geblokt in de agenda. Niet enkel voor de Alzheimerrally, maar ook de 8erhoekclassic in Twente en Voorjaarsrally van Chrome en R.C.D. Met de Alzheimerrally als eerste kon het navigatie seizoen dus worden afgetrapt om ‘er weer in te komen’; en ik denk dat dat zeker gelukt is!

1bert

Aftasten van de uitzetter

Vlak na de start rijden over het spoor, en de weg neemt direct een andere kompasrichting aan dan ik eigenlijk wil. Op de kaart staat iets verderop wel een ‘neutrale cirkel’... Bij sommige rally’s worden deze (in de expertklasse) ook wel als afleiding of instinker gebruikt; dus het is altijd even opletten hoe de uitzetter de deelnemer probeert te sturen.
kaartfragment
We gaan op zoek naar een manier op zoveel mogelijk van de kaartwegen te rijden; maar tevergeefs vinden we geen controle. De cirkel was dus bedoeld om de deelnemers te helpen; maar zeker zo in het begin blijft dat even aftasten.

Tijd begint al te dringen

Omdat we toch zeker 10 minuten teveel te hebben gezocht gaan we snel door. Na pijl 2 loopt de kaartweg over een fietspad (in werkelijkheid) waar we (dus) niet in mogen; ophalen op de eerstvolgende mogelijkheid dus. We komen midden in een weiland bij een paaltje (aan de andere kant van het fietspad) te staan. Dit zal Martin zeker niet bedoeld hebben! Wat dan wel? We keren in het weiland en halen alsnog de dubbele controle D op nabij pijl 3.
Door het verkeerd rijden, zoeken en nadenken over de juiste route merk ik op dat de tijd al hard gaat voor dit eerste traject; ik geef Koen aan dat we iets moeten doorrijden om de tijd (in) te halen. Met nog maar twee minuten voor de TC zit er vlak voor het einde nog een verlegde weg; daardoor komen we net 12 seconden ‘over tijd’ bij de TC; de eerste minuut aan de broek! Zonde!

Mooi ‘AMAC’ gebied

De route vervolgt zich van Nijkerk naar Scherpenzeel. Een mooi gebied om te rijden, met prachtige (onverharde) wegen en interessante verkeerssituaties. In het verleden hebben we hier ook veel verschillende AMAC ritjes gereden, en het is leuk er met de hand van Martin weer doorheen te navigeren.

Afgeleid voor/door de lunch…

In de laatste etappes voor de lunch beginnen Koen en ik wat te kletsen over minder route-gerelateerde onderwerpen; we hebben wel zin in de lunch. Zouden er weer rallykroketten zijn? Ik merk nog op dat we na het spoor onder ‘Ederveen’ even moeten opletten; de kaart lijkt daar wat gemanipuleerd. Gezellig en met zin in de lunch rijden we door; er lijkt niet zoveel verkeerd te gaan in de route; het zal dus wel meevallen met die manipulatie. Achteraf blijkt dat de scherpte er bij mij vanaf was door ons lunch gesprek. We missen onze eerste controle van de dag; de W van Wakkere Willem, voor het ophalen van een verlegde weg na het spoor bij ‘Ederveen’…
Diezelfde onscherpte (of de afleiding) gaat nog even door, en binnen hetzelfde gesprek mis ik ook de controle B van Bermlijn bij ‘Benedeneind’… Zonde; minder lullen en meer opletten dus!
Om onze 3 fouten van de ochtend compleet te maken maak ik een klassieke fout door via een kaartovergangspunt in te tekenen; een typisch grapje van Martin dat elk jaar wel terug komt. Dure fouten zo blijkt bij de lunch, want er zijn zeker 5 equipes die foutloos hebben gereden.

1koen4

Scherpte weer terug?

Na de super lunch (en heerlijke rallykroketten!) starten we met een grensbenadering. Wat op het eerste gezicht altijd makkelijk lijkt blijkt toch vol te zitten met enkele verleggingen en vertekeningen. Wachtend bij de top koffie van Detron blijkt dat wij als een van de enige equipes de controle Q hadden gevonden; een verlegging van de weg, waardoor je net iets door moest rijden. Hebben we onze scherpte weer terug?!

2x Langsrijder!

Een half uurtje na de koffie rijden we op pijl 8; die lijkt niet helemaal goed te lopen in werkelijkheid, dus we besluiten hem op te halen waardoor we controle P vinden. Bij de volgende TC horen we dat daar ook nog een controle O voor en na had gemoeten. Gek genoeg hebben we die tot 2x toe niet gezien. Ik ben er nooit zo van om te zeggen dat dat alleen rijdersfouten zijn, want zelf kijk ik net zo goed mee langs de weg. Maar dit keer beiden blijkbaar niet goed genoeg. Doodzonde dat we daardoor 2 pijnlijke strafpunten extra pakken.

1nijboer

GTC?

Net twee kilometer voor TC8 staat een bemande controle. Veel equipes verwachten een spannende uitslag, dus wachten daar om hun ex-aequo positief te beïnvloeden. Wij hebben al teveel fouten gemaakt vandaag dus besluiten gewoon door te rijden. Direct daarna blijkt een stukje weg niet te rijden, waardoor we nog een keer langs die GTC moeten. Aangezien iedereen daar nog staat te wachten zouden we ‘verklappen’ dat er tussen de GTC en TC nog iets halen valt. Toch besluiten we de GTC direct weer aan te doen. Direct worden een aantal wachtende equipes zenuwachtig en gaan nu toch ook maar rijden. Een mooi schouwspel om te zien!

1koen3

Venijn in de staart…

In het laatste traject zijn we de TC-IN gepasseerd, we hebben dus alle tijd voor de laatste 8 pijlen. Voor ons genoeg tijd om nog 2 wegverleggingen te missen. Voor mij een les om bij dit soort ritjes nog meer op het nauwkeurig meten te letten, en niet eens zozeer op de wegsituaties.
Bij de finish wacht ons een heerlijke borrel bij de startboog; we hebben een mooie dag gehad, veel controles gevonden, maar ook (net teveel) fouten gemaakt en daarvan geleerd.
Met het grote startveld inclusief prachtige bolides, een uitdagende route, mooie locaties en een fantastisch bedrag voor het goede doel, was dit een rally om trots op te zijn. Proficiat Martin, Frans en Jan.

Willem van Leeuwen

Equipe # 12:  Koen Bender - Willem van Leeuwen | Expertklasse

Foto's: Gertjan Schutten - GSAutosport.nl

1koen2

 

 

 

De Rally van de Grensstreek,  

Afgelopen jaar heb ik besloten af en toe vaker niet te gaan fotograferen, maar ook eens een rally te rijden, of liever gezegd, te navigeren. Rijden heb ik vaker gedaan, maar als navigator begin ik eigenlijk net. Gelukkig werk ik altijd al met de routeboeken van de deelnemers en met al die rally’s met anderen heb ik veel geleerd, dus echt onervaren ben ik niet, maar ik kan nog erg veel leren. Ik ging rijden met een goede vriend van mij. Iemand die wel weinig ervaring heeft. Dit was slechts zijn derde rally. Maar als Geodeet heeft Wilmar erg veel kennis van kaarten, het is zijn grote hobby en lange tijd zijn werk geweest. We besloten dus mee te doen in de sportklasse, want daar horen we gewoon wel thuis.

3 healey
 
Vol ambitie voor een klassement (je moet toch fanatiek blijven) stapten wij zaterdagmorgen in de Saab, die net 1,5 maand 30 jaar oud is, dus mee mag doen volgens het reglement. Ik stapte halverwege de briefing de zaal binnen, dus ik had niet alles meegekregen. Gelukkig was Wilmar al wel aanwezig.   
Nadat we ingeschreven hadden, zijn we de stikkers op de auto gaan plakken. En meteen alles even klaar gelegd en uitgelegd hoe alles werkt. Het leek ons handig dat Wilmar eerst zou gaan rijden en ik navigeren en in de middag zouden we van positie wisselen. Veel mensen hoor ik dan denken, dat is niet slim, als je als navigator er net goed in zit om dan te wisselen. Maar we besloten elkaar te controleren en te discussiëren wat de beste route zou zijn. We hadden beide het reglement goed doorgelezen, en deze lag binnen handbereik als we nog vragen hadden.   

3saab 
 
Tien minuten voor de start konden we ons routeboek ophalen. In de auto open slaan en maar intekenen. Pijlen korste route was het eerste systeem. We tekenen de route in en de eerste metingen doen we nog vlak voor de start. Na de start overleggen we nog even kort over een paar punten en dan maar rijden. Ik zoek nog een goede balans tussen meten tijdens het rijden of meteen bij het intekenen van de route. Voor ons gevoel gaat het prima, maar het kost wel tijd. Zeker als we af en toe moeten stoppen om de juiste route te vinden. Aan het eind komen we vanaf de verkeerde kant de TC binnen. De kortste route die wij hadden bedacht ging die kant langs. Achteraf hadden we hiermee een fout gemaakt. Dit is pure onervarenheid.  
 
Het tweede traject (Pijlen korste route en punten een na korste route) en het derde traject (punten vrije route) volgen elkaar snel op. De tijd blijft ontzettend krap en we slagen erin op letterlijk op de laatste seconde van onze tijd de TC binnen te komen. Vlak voor de lunch missen we nog een letter door net de verkeerde weg te pakken.  
 
Ons gevoel is wel goed, maar al snel blijkt dat we pas op de 32e plek staan. Daar gaat onze ambitie voor het klassement.  
 
Het middagtraject wisselen we dus van plek. Dat lijkt gewoon een gouden greep te zijn. Ik weet soms net de driehoekjes te spotten die Wilmar op de kaart nog niet gezien heeft en Wilmar weet mij redelijk vlot te navigeren. Maar ook nu verliezen we gewoon weer veel tijd. We hebben gewoon de tijd nodig om de juiste route te vinden. Het helpt niet wanneer we volgens ons de juiste route rijden en dan geen letter vinden. In de ochtend hadden we hetzelfde probleem. We reden langs een café, waarvan we overtuigd waren dat we goed zaten, maar dat werd niet beloond. Dus verder zoeken, kijken, nog een keer rijden, meten en ja achter het café langs, maar geen letter. Overal om je heen zie je equipes andere constructies rijden, dus ga je ook twijfelen aan jezelf. Dit is ook puur onervarenheid.   
Aan het eind van de dag krijgen we de uitleg en vergelijken we dit met onze route. Uiteindelijk blijkt dat wij best wel goed de route hebben gereden. Een paar navigatiefouten zijn er gemaakt doordat we vallen niet hebben gezien. Maar wat vooral opvalt is dat we heel veel letters niet gezien hebben. Een flink aantal zijn weggehaald, maar ook een aantal zijn blijkbaar te goed verstopt geweest en ondanks dat we zijn gaan zoeken, bijvoorbeeld bij het café, hebben we het niet gevonden.  
28e staan we op dat moment, maar er worden nog veel bordjes geneutraliseerd dus als we de volgende ochtend wakker worden na een hele gezellige avond met andere rallyrijders, dan staan wij opeens 21e.  

3 zandpad 
 
Zondag gaan we richting België op 1 op 50.000 kaarten. Wilmar navigeert weer en ik bestuur de auto. Soms ziet Wilmar niet wat de kortste weg is, gelukkig zie ik dan opeens de route zoals die bedoeld is en samen lossen we de puzzel op. Het rijden gaat vlot en bij de eerste TC hebben we zelfs 20 minuten over. De tweede TC missen we net op een paar seconden. Samen zien we de vallen. Ik spot een driehoekje op tijd. Wilmar ziet inderdaad dat de weg afbuigt en zo weten we de letters een voor een op te rapen. Een P op een parkeerplaats staan weer heel smerig, net als een W ergens op een zandweg, nauwelijks zichtbaar in de bosjes. We krijgen door hoe de uitzetters te werk gaan en hoe ze de letters plaatsen. De ochtend gaat voortreffelijk en ons moraal schiet omhoog.  
 
Waar ik de vorige dag nog op elk stukje weg precies meet hoever alles is, past Wilmar een iets ander tactiek toe. Hij meet vooral lastige stukken op en andere stukken die redelijk recht toe recht aan zijn dat kunnen we af met simpele instructies. Nu werkt dit niet bij elke rally en ook hier maken we een klein foutje door de afstand verkeerd in te schatten. ’s Middags probeer ik hetzelfde toe te passen en het werkt wel omdat je dan als navigator ook meer van de omgeving ziet. Ik weet weer driehoekjes te spotten die ik op de kaart nog niet gezien had. Maar als we overgaan op 1:100.000 kaarten wordt het echt moeilijk. Het is klein afgedrukt en dan ook nog door dorpjes op een verouderde kaart waar ondertussen rondwegen gebouwd zijn om de dorpjes. Weer weten we samen de puzzel op te lossen. Maar het kost verschrikkelijk veel tijd. Bij een gevangenis staan 2 punten, waarbij punt 7 oostwaarts verlaten moet worden. Ja dat kan, maar dan ga je rechtstreeks de gevangenis in. Iedereen lijkt een ander idee te hebben over hoe je het moet oplossen. Er staat duidelijk zichtbaar een letter ergens, maar daar komen we toch echt niet langs. Na punt zes pakken we eerst punt 7 op. Dan rijden we een weg iets verder oostwaarts om nogmaals door punt 7 te rijden. Dan onderlangs weer naar punt 6 en vanaf daar naar punt 8, anders zou je een klein stukje tegengesteld. Wordt dit beloond met een letter? Nou nee dus! Later op een industrieterrein gebeurt precies hetzelfde. Je bent moe gefrustreerd, want het kost veel tijd en we lopen dik achter. Maar ik wil het wel graag oplossen. Met zoeken, meten, goed kijken op het kompas vinden we, waarschijnlijk, de juiste route en komen via een zandweg weer op de goede weg. Maar weer geen letter. Uiteindelijk lopen we door het zoeken ontzettend veel tijdstraf op. Als we dan eindelijk bij de finish zijn blijkt dat we in de ochtend zeer goed gereden hadden, maar 1 controle gemist en we stijgen naar de 12e plek.  

3 map
 
Als we de uitleg bestuderen worden we erg blij. Want wat blijkt. Ondanks dat ik het gevoel had dat ik er niets van snapte blijkt dat ik elke puzzel goed heb opgelost en we hebben zowel ’s morgens als ’s middags volledig de goede route gereden. Op een klein lusje na in de ochtend. Maar deze werd geneutraliseerd, samen met wat andere punten in de middag. Weer waren een paar letters verdwenen en ook zijn ze wel heel goed in het verstoppen, want op de zandweg hebben we hem echt niet zien staan. Zondag sluiten we af met meer dan een half uur tijdstraf, maar slechts 1 controle gemist.  
 
Met wat meer ervaring in het navigeren zouden we sneller de route moeten kunnen vinden. Nu moesten we soms erg zoeken en als je niet beloond wordt ga je twijfelen en nog een keer kijken. Dit kost teveel tijd.  
Ik vond het een heerlijke rally. Je kon lekker door rijden, maar moest zeker zondag rekening houden met fietsers en wandelaars en toeristen verkeer in auto’s die extreem langzaam reden. Aangezien ik zelf fanatiek fietser ben gaven we de fietsers soms de ruimte. Als je na 200 meter linksaf moet slaan, waarom zou je dan stress maken om vlak langs fietsers heen te scheuren als je vlak daarna toch afslaat. Soms is het zelfs sneller om de fietsers even voorrang te geven en te wachten, dan om in een klein hoekje op de weg nog een plek te zoeken en net niet fietsers aanrijden. Iedereen heeft z’n hobby, dus geef elkaar de ruimte.  

3 eric
 
Het tijdschema vond ik voor ons af en toe veel te strak staan. Zelfs als we makkelijker de route zouden vinden moest je echt doorrijden om op tijd te zijn. Dat is jammer, want dat leidt soms tot onnodig hard rijden. Verder zaten er soms wat schoonheidsfoutjes in de route, maar overall was het een mooi weekend, met mooi weer en zeker voor herhaling vatbaar.  
En vooral belangrijk, met 2 dagen navigeren en rijden leer je ontzettend veel bij. Hopelijk resulteert dat nog in een mooie top 10 plek snel. Nu is ons eindresultaat 18e en daar waren we toch zeer tevreden mee. Ruim in de top helft en dat voor twee rookies.

Niko Bloemendal

Foto's: Niko Bloemendal

 

 

 

De Horneland rally stond nog op onze lijst van rally’s die we eens wilden doen.

Vorig jaar hadden we ons ook ingeschreven, maar toen begaf de versnellingsbak van onze auto het ongeveer 10 kilometer voor de start. De bak hebben we toen werk van gemaakt, deze werkt sindsdien zonder problemen. Waarschijnlijk was 2018 niet het beste jaar om de Horneland te proberen, deze editie was dermate lastig dat slechts 55% van de deelnemers deze heeft uitgereden. Naar aanleiding hiervan is de organisatie aangepast, waarbij Peter Rovers naar voren is getreden als voorzitter en uitzetter.

Het is een rally die door de nacht heen gaat, aaneengesloten van vrijdag 14 uur tot zaterdagochtend 10 uur. Vrijdagmiddag rond lunchtijd kwamen we aan bij de start bij Buitenplaats Vaeshartelt bij Maastricht. Na de technische keuring, nog wat checks van de auto, en het plakken van de schilden, werden we verwelkomd door Peter Rovers. Gevolgd door een prima lunch waren we klaar om te beginnen.

ren8

De rally maakt gebruik van één systeem: punten vrije route. De kaarten zijn uitsluitend 1:200.000 van Michelin, opgeblazen tot 1:100.000. Michelinkaarten nemen het niet zo nauw met de werkelijkheid; het is eerder een artistieke impressie van een kaart. Situaties kunnen honderden meters eerder of later komen dan op de kaart staat. Aansluitingen lopen compleet andere kanten op, om later wel de juiste richting op te pakken. Een rechte weg op de kaart kan zomaar een paar haarspelden bevatten. Afstanden op de kaart zijn minder belangrijk, een kompas is handig. Bij Michelin moet je zo veel mogelijk van de tekens op de kaart gebruiken bij de navigatie.

Peter is een meester in het opzoeken van situaties in het veld om de equipes op het verkeerde been te zetten. Een leuk voorbeeld hiervan is een TC bovenop een oude spoortunnel. Hiervoor moest je een klein weggetje na de tunnel rechts, naar boven het oude spoor op. Hier stond dan een auto zonder verlichting op iets wat op een fietspad leek. Het Nederlandse kenteken vonden we verdacht, en pas toen we naast de auto stonden deden de marshals de ramen open en de lichten aan. Goed verstopt!

mini

Nu kom je bij enkele rally’s wel eens de grap tegen van snelwegen die niet op de kaart staan maar er wel zijn. Of snelwegen die wel op de kaart staan maar er nooit zijn geweest. Peter stuurt iedereen naar een kilometerslang stuk oude weg slingerend langs een nieuwe provinciale weg die niet op het oude kaartfragment staat. In het donker. Zonder enige verdere referentie. Hierdoor weten we dat het oppakken van de oude weg belangrijk is, maar deze blijven volgen is net zo belangrijk.

Continu in no-time een afweging maken is wat ons betreft wat de Horneland typeert. We hebben de vaart er goed in moeten houden, even zoeken betekende tijdstraf. De kwaliteit van sommige wegen, de vele stempels, de onnauwkeurigheid van de kaarten, de korte intervallen tussen de TC’s, en de slechte weersomstandigheden hielpen ook niet om onze tijdstraf laag te houden.

We hadden Peters advies over het niet teveel neuzelen iets te letterlijk genomen, en we waren te tolerant geworden van de Michelinkaart. Ook aangemoedigd door het uitdagende tijdschema, reden we vrolijk langs talloze controles via de veel te voor de hand liggende (verkeerde) wegen.

Vooral richting het einde sloeg de vermoeidheid toe. Vlak voor het einde maakte ik het nog even spannend door totaal de weg kwijt te zijn. Het toeval wilde dat we kaart midden in het bos zagen staan (op de kruising na punt 48), onze positie weer hadden, en daarmee de laatste TC op tijd konden aandoen.

Het voelt als een week rallyrijden, maar dan binnen een dag. Het is een zware rally, maar wel erg gaaf en goed georganiseerd. Onze dank aan de marshals, die ook een hele nacht doorgaan om ons de rally te kunnen laten rijden. Organisatie bedankt, en tot volgend jaar!

Namens equipe 31,

Rutger ter Borg

 

 

 

Zaterdag 1 juni 2019, 07:00 uur ’s ochtends.

Wij – Erno en Miranda Reuvekamp - zijn er klaar voor. Reglement gelezen, rallytas gepakt en Sir JAG – onze Jaguar XJS Convertible – gepoetst en volgetankt. Op naar Heerhugowaard voor de Stelling van Amsterdam Rally (SVAR). De zon schijnt; het kapje kan eraf. Het belooft een mooie dag te worden!

Bij Hotel Jules in Heerhugowaard worden we allerhartelijkst ontvangen door de bemanning van de inschrijftafel. Iedereen heeft er duidelijk zin in. Met startnummer 78 in de Tourklasse vertrekken we pas om 09:34 uur. Nog tijd zat voor een kopje koffie en een heerlijke donut.

Waarom we in de Tourklasse zijn ingedeeld ontgaat ons. Sir JAG is toch echt nog geen 30! Al vinden we het niet erg. De routes van de Tour- en Comfortklasse zijn immers gelijk. En de deelnemers even fanatiek. Van ons mag het onderscheid sowieso worden opgeheven!

We gaan van start met gecombineerd “Pijlen kortste route, Punten kortste route en Punten één na kortste route”. Goed opletten dus! Na eerst een stukje industrieterrein gaat het al snel de mooie Noord-Hollandse polders in.

Vanaf Valkkoog gaan we over op “Grensbenadering”. In de buurt van De Stolpen blijken we niet over het Noordhollandsch Kanaal te kunnen. Er wordt aan de brug gewerkt. Hoe komen we nu aan de overkant van het water? We volgen de dwangpijlen. Wat we dan nog niet weten is dat dit - voor ons - de rally wordt met de meeste dwangpijlen ooit!

mir4

Verkeersregelaar in ‘t Zand

De eerste omleiding leidt ons via ’t Zand. Daar is het op zaterdag een drukte van jewelste. We staan middenin het plaatsje stil en kunnen geen kant meer op. Verkeersregelaars proberen het verkeer in goede banen én over een smal bruggetje te leiden. En de tijd tikt door. Veel te laat arriveren we bij TC2.

mir3

Opstopping in 't Zand

Snel vervolgen we onze route richting Julianadorp. De “Ingetekende lijn” voert ons bijna de duinen in richting De Kooy, voor de koffiestop. We besluiten geen koffie te drinken, maar gelijk verder te gaan. We hebben immers al veel tijd verloren.

mir1

Ruim 1,5 kilometer kaarsrecht onverhard bij Oterleek

8 minuten na het vertrek bij de koffiestop is de zelfstart van de “Regularity”. De gemiddelde snelheid is 36 km per uur; de tijdtabel in kilometers. Sir JAG heeft een mijlenteller en (nog) geen tripmaster aan boord. Dat wordt dus een uitdaging! Zeker als je dan de start van de “Regularity” niet kunt vinden! Want de “Ingetekende lijn” voert ons over een bruggetje wat we later zelfs op Google Maps niet kunnen terugvinden. Dus toch maar een bruggetje verder en gekeerd, ondanks dat dat reglementair niet mag.

We starten - door al het gehannes - te laat met de RP. De route is niet moeilijk: een stuk “Ingetekende lijn”, gevolgd door “Pijlen kortste route”. Maar nog “op de seconde nauwkeuring rijden” kunnen we wel vergeten. RP dus geheel verprutst. En door alle stress ook nog in de instinker van Jurgen Donders getrapt. Want via het graspad naar “End Regularity” rijden levert wel de “Y” op, maar blijkt niet de kortste route naar de volgende pijl. Maar dat zagen we natuurlijk pas nádat we hem hadden genoteerd…

mir2

Goed opletten levert hier een L op!

Op kaart 4 gaat het verder met “Pijlen kortste route, Punten één na kortste route”. Waarbij de uitzetter ons in Wieringerwaard lekker aan het puzzelen zet. Want via welk bruggetje rijd je nu de één na kortste route? Het maakt uiteindelijk niet uit. De beloning, de letter E, volgt pas op het einde. Bij Langereis gaan we over naar kaart 5: “Ingetekende lijn met barricades”. Nieuwe omleidingen met dwangpijlen – minstens drie - zorgen ervoor dat we stevige stukken omrijden en nog veel verder uitlopen qua tijd. We zijn blij als uiteindelijk Hotel Jules en de rallykroket in zicht komen…

Daar aangekomen blijkt dat alle verloren tijd door de file in ’t Zand en het veelvuldig omrijden in het geheel niet worden gecompenseerd. Sterker nog: onze starttijd na de lunch is zelfs vervroegd! Dus rest ons slechts negen minuten voor een sanitaire stop, lunch en het tweede bulletin. Er is een hardloopwedstrijd, dus vervallen de vrije punten 4 en 5.

mir6

We graaien een broodje van het buffet, klokken een glas melk achterover en melden ons – al kauwend – weer bij de starttafel voor de middagetappe. In de auto voelt het alsof we weer onze eerste rally rijden. Geen tijd om te eten. Wat een gestress! Alles bij elkaar zorgt het ervoor dat we ook ’s middags niet echt in de goede flow komen. Geen “zen” in de auto. Maar dat zal juist wel juist de bedoeling zijn geweest…

We crossen in Heerhugowaard eerst weer over het industrieterrein. Op zoek naar letters! “Punten vrije route, Punten kortste route en Punten één na kortste route”. Door elkaar. Wij houden niet zo van industrieterreinen. Maar al snel wordt de omgeving weer mooi. In de buurt van Oterleek volgt een werkelijk prachtig stuk onverhard, kaarsrecht door de polder. Sir JAG sputtert af en toe wat tegen. Het gras schuurt langs zijn buik. Maar wij genieten! Mooie weggetjes, kapje eraf en zon, wat wil je nog meer? Een tube zonnebrandcrème misschien? Want neus, schouders en armen zijn inmiddels aardig verbrand!

mir7

Doorgetrokken bermlijnen te over! Je moet ze alleen wel zien... 

Wel raar dat we bij “Punten één na kortste route” telkens geen letters vinden… En dat dit zo vaak door woonwijken gaat… Later blijkt waarom. Minuscule kleine streepjes zorgen voor… doorgetrokken bermlijnen! Niet één keer, maar wel zes keer! Zelf met leesbril én loep nauwelijks te zien… Chips!

Ook zonder omleidingen in de middag blijkt het tijdschema krap. We arriveren te laat bij TC6. Een lekker ijsje maakt veel goed, maar zorgt er wel voor dat we de Y met aanwijzing HK missen. Met behulp van “Grensbenadering” vervolgen we de mooie route. Vlak voor Spijkerboor naderen we een supersteil bruggetje. Help! Gaat dat met ons slagschip wel goed? Maar Sir JAG nam ook dit bruggetje moeiteloos.

De derde kaart stuurt ons via Markenbinnen, West-Knollendam en TC7 richting Krommenie. En al liepen we hier geen verdere tijdsachterstand op, dat hebben we ruimschoots “goed” gemaakt door op de volgende kaart verkeerd te rijden. En op de snelweg richting Beverwijk terecht te komen. Snel keren bleek niet eenvoudig. Teneinde niet te worden gediskwalificeerd hebben we toen maar besloten vanaf dat punt direct naar Villa Westend te rijden. Dat we deze rally geheel verprutst hadden, was inmiddels toch al wel helder.

mir5

Lijfspreuk van Sir JAG en vele anderen, op het toilet bij Hotel Jules in Heerhugowaard

We zijn met Sir JAG in de Tourklasse op de 17e plaats geëindigd. Wat ons nog niet eens heel erg tegenviel. Want gezien de enorme hoeveelheid strafpunten in álle klassen was het voor iedereen gewoon een lastige rally. De mooie locatie aan het water, een verkoelend biertje op het terras en de lekkere BBQ zorgden nog wel voor een goed einde van een vermoeiende dag.

Tot volgend jaar!

Erno & Miranda Reuvekamp

 

 

 

 

Woensdagavond was het dan zover, iets later dan gepland maar rond 8 uur zaten wij dan toch eindelijk in de auto richting Maastricht. Voor het eerst, precies 1 jaar na dato, zaten Paul en ik weer samen in de auto voor een rally. Dit jaar niet met een Alfa aan de start maar met een BMW 2002 ti waarmee ruim 7 jaar geen meter meer is gereden. Traditioneel begint de gezelligheid tijdens de Coppa d’Europa de avond vooraf al in het starthotel. Helaas liet de planning het dit jaar niet toe al op tijd in het starthotel te zijn. Na aankomst in Maastricht dus nog even snel de tripcheck (compleet met omleiding door een wegafsluiting) rijden om vervolgens rond 22:30 een fantastisch dinner te nuttigen bij Ronald (McDonald). Al met al niet de beste voorbereiding welke wij op een wedstrijd hebben gehad maar het mocht de pret niet drukken. 
 
Donderdagochtend voor het ontbijt nog even de documentencontrole, helaas waren wij woensdagavond pas te laat in het hotel. Stickers plakken, kompas checken, de tijd goedzetten en de olie nog maar eens peilen. De BMW had tenslotte sinds de SLS van 2011 geen meter meer gereden. 
 
Zoals ieder jaar geen vaste starttijd maar het routeboek 10 minuten voor ideale starttijd ophalen en vervolgens vrij vertrekken. Helaas was het voor de start voor ons iets te gezellig en hadden we niet de scherpte direct na het verlaten van het hotel de langste route op de bol-pijl te rijden (dom, dom, dom want dit is toch een bekende truc van Rene). Direct de eerste letter aan de broek dus te toon was gezet. De ochtend telde niet minder dan 4 regularities en 1 test, via een bol-pijl afloop van het hotel direct aan de bak voor de eerste regularity net buiten Maastricht. Gelukkig liet de bol-pijl voldoende tijd de eerste routebeschrijving uit te pluizen, hadden we maar beter opgelet… 
De eerste regularity verliep voor ons probleemloos (vader en zoon De Rooij kregen helaas te maken met een kudde overstekende koeien, direct dus het schrapresultaat kwijt) en via pijlen kortste route en de volgende routebeschrijving trok de caravaan van ruim 100 auto’s zuidwaarts. Vlak voor regularity 2 helaas (zoals meerdere deelnemers) een ontbrekende bermlijn van een rode weg gemist dus de 2e gemiste controle was al een feit. Op regularity 2 helaas onvoldoende gekeken naar een aantal haarspelden dus toch een 15-tal strafseconden. 
Na een vervolg van routebeschrijving op de kaart op zowel 1:50.000 als 1:100.000 kaarten verder via regularity 3 (later geneutraliseerd in verband met een niet kloppende schaalvermelding, beetje flauw protest gezien er al kilometers op deze kaart werd gereden) naar test 1, een korte slalom op een parkeerplaats. Na de test nog via pijl kortste route, waarop we een scherprijder links van de kerk niet hebben gezien, naar regularity 4 op een routebeschrijving om rond 14:00 eindelijk te genieten van de lunch in Bad Bertrich. Helaas geen vlekkeloze ochtend met 3 gemiste controles en 1 mindere regularity. 

56508695 2543706062310795 735755432840134656 n
 
Na de lunch, op wederom perfect verzorgd kaartmateriaal, via pijlen kortste route naar regularity 5 en test 2, wederom op een parkeerplaats langs de route. Na de test via een grensbenadering richting Kaiserslautern voor de laatste regularity van dag 1 (op bol-pijl). Op naar het mooie Maritiem Hotel in het hartje van Mannheim. Helaas was de middag kaartleestechnisch minder uitdagend dan de ochtend, zo goed als alle deelnemers in de Super klasse (Expert) reden de middag foutloos. Na aankomst in het hotel een matig gevoel bij de eerste dag, moeite in het ritme te komen en de scherpte was na een jaar toch ver te zoeken. Gelukkig was het plezier in de bar er niet minder om en dit is voor ons toch het voornaamste doel van het rallyrijden.
 
Na een goede overnachting in het Maritiem hotel bleek de schade toch minder groot dan gedacht. Plaats 4 (en plaats 5 virtueel na de schrapresultaten van de slechtste regularity) en beste Nederlandse equipe was het resultaat van dag 1. Op dag 2 via een lunch in Reichenbach richting Saarbrucken voor de overnachting. Volgens de organisatie was dag 1 slechts een opwarmertje voor de resterende 2 dagen dus scherpte was gewenst. Na een verbinding via bol-pijl Mannheim uit wederom het bekende recept, 4 regularities tijdens het ochtendtraject, met direct de start van de eerste regularity na de bol-pijl. Het volledige ochtendtraject was uitgetekend op slechts 2 kaarten dus het was goed opletten de regularities in de juiste volgorde aan te doen gezien de enige richtlijn op de eerste kaart de grens voor de grensbenadering was. Voor ons een foutloze ochtend met in totaal slechts 15 seconden op de 4 regularities.
 
Na een leuke lunch aan het oude spoor in Reichenbach proberen de scherpte van de ochtend vast te houden in de middag. Evenals op dag 1 2 regularities tijdens de middag met als hoogtepunt de laatste regularity van de dag. Na de start via 2 pijlen naar een grote doorgaande weg (D35). Helaas reden wij de voet van pijl 2 voorbij (niet goed getript of niet goed gemeten in de spanning van de regularity), op deze weg konden wij helaas niet draaien dus toen wij eindelijk terug waren bij de juiste weg liepen wij al 1,2 kilometer achter op het tijdschema. Alle zeilen bij om de tijd alsnog in te lopen, hierdoor niet nagedacht over een niet kloppende wegaansluiting na aankomst bij de punt van pijl 2. Het stukje weg op de punt van pijl 2 was niet berijdbaar door een verbodsbord echter heb ik totaal niet opgemerkt dat wij hierdoor moesten omconstrueren. Gelukkig was ik niet enige, iedere equipe heeft dit niet uitgevoerd en kwam dus kilometers te kort op de regularity. Jammer voor iedereen die reeds een schrapresultaat op de regularities had, voor ons was dit nog niet het geval gezien onze grootste straf tot op heden 15 seconden was.
 
Na een gezellige avond aan de bar in het Victor’s hotel bleek de 2e dag onze beste te zijn. Algemeen de eerste plaats veroverd en verwikkeld in een secondenspel met Harry Rupert en Rutger Kwant. De volledige top 5 stond binnen ongeveer 1 bordje. Dag 3 stond dus in het teken de Duitsers voor te blijven! Tijdens de ochtend dit maal geen regularities maar via TC’s naar de lunch. Helaas op de oude kaarten direct de eerste oude weg gemist, het eerste bordje hadden wij aan de broek. Vervolgens bij de 2e TC van de ochtend in verband met tijdsdruk niet gezien dat de weg welke wij wilden rijden verboden in te rijden was, een stempel met keercontrole gemist en dus inmiddels reeds 2 bordjes gemist. Door een constructiefout direct na de derde TC van de ochtend 5 minuten te laat bij de volgende TC en wederom een bordje gemist (100 strafpunten door deze constructiefout). Voor ons gevoel hadden we toch echt teveel laten liggen, er ontstond discussie over een O welke toch een Q was of was het een Q waar het streepje af was gevallen wat ons extra onzekerheid bracht. We hadden toch echt een Q gezien? Op een langste bol-pijl situatie welke was getekend als onverharde weg werd de langste route op de laatste bol-pijl voor de lunch nog geneutraliseerd omdat de weg toch echt verhard was (goed gezien Rutger)! 
 
Na veel overleg met alle deelnemers hadden we toch echt het gevoel de eerste plaats te zijn verloren, missie voor de middag was dus de schade beperken en hopen de top 3 vast te kunnen houden. Nog 2 regularities te gaan en de verschillen waren gevoelsmatig te groot om nog te kunnen winnen. De start van het middagtraject was direct de start van een regularity dus het was opletten geblazen. Totaal onverwacht op de regularity door 3 dorpen dus opletten de juiste wegen te berijden en de dorpen in de juiste richting te verlaten. Na een afsluitende regularity van bijna 21 kilometer was het opletten en van de ene naar de andere oude weg situatie rijden om geen letters te laten liggen. 
 
Met 2 en 4 seconden op de laatste 2 regularities en foutloos op de bordjes is het dan toch gelukt! 1e algemeen tijdens deze prachtige 15e editie van de Coppa d’Europa! Een rally met perfect kaartmateriaal (een super vernieuwing door de toevoeging van Jan Timmers aan de organisatie), goede horeca en hotels, leuke routes en volop spanning door de vele regularities. Een wedstrijd welke inmiddels een groot internationaal karakter heeft door de vele deelnemers uit heel Europa, maar toch een wedstrijd welke vooral meer Nederlandse deelnemers verdiend na al die jaren!

1prijs
 
Volgend jaar roept het Oosten, start in Maastricht en vervolgens via Belgie, Duitsland, Tsjechie en Polen de finish in het Duitse Dresden! Noteer 2 tot en met 4 april 2020 in uw agenda (terugreis vanuit Dresden op zondag 5 april)! Wij zullen proberen de cup met de grote oren te verdedigen!
 
Rogier Simon
Equipe: Paul Zweers - Rogier Simon
 
 
 

 

 

De vierde GEO-Rally, een leuk experiment met de Rallycheck App

Jaap en ik reden op zaterdag 30 maart 2019 de GEO-Rally, die dit jaar was voorzien van een extra sausje. Het ging dit jaar niet alleen om een spannende rit uitgezet door Joep Wanders, maar tevens om een groots opgezet experiment met de Rallycheck App van ISource-Robert Mous.

1 jaap

De rit was inhoudelijk weer perfect, zoals we van Joep gewend zijn. Hij werkte met opgeblazen kaarten zodat alles heel eenvoudig leek. Jaja, leek, maar hij had zo nu en dan wel een weggetje verlegd of weggepoetst, wat natuurlijk weer leidde tot mooie constructies. En regelmatig lokte hij je in de val door listig gebruik te maken van details uit het reglement. De GEO-Rally mag dan ook wat moeilijker zijn, want het is een oefenrit voor de Tulp, bedoeld voor GEOefende equipes. Het was een pittige, maar heel plezierige rit. De uitslag werd zondag via de mail thuis gestuurd. Dat is altijd zo bij de GEO-Rally. Met 6 fout, werden we 14de van de 52.

Maar hoe was de ervaring met de Rallycheck App? Eigenlijk verrassend leuk, daar was bijna iedereen het over eens. Heel fijn is ook dat je continu een klein kompasje en je snelheid in beeld hebt. Het kompasje is het middelste rondje (wijst nu noord aan).

 1 int  1 app


Hoe werkt het? Met deze app heb je geen fysieke controlebordjes langs de route, die controleren of je de juiste route rijdt. De route wordt nu gecontroleerd via GPS-waypoints en software die je op je smartphone hebt geladen. Op het moment dat je een virtueel controlebordje passeert verschijnt de letter als pop-up op je telefoon eventueel met een mededeling of opdracht. Je hebt dan 60 seconden de tijd om hem te accepteren. Doe je dat niet, dan vervalt hij na die tijd.

1 app2
Je hebt op je smartphone continu een overzicht van je controlekaart. En sommige controleletters hebben een tijd erbij of een mededeling zoals 'snelheidscheck', 'einde of begin regularity' of een herstelopdracht. Zo zat er ook een regularity in de rally. De startplaats was op de kaart aangegeven en op die plaats was ook een waypoint. Je kon zelf kiezen wanneer je deze startletter passeerde. Op het moment dat de letter met de tekst 'Start regularity' op je smartphone verscheen, drukte je je stopwatch in en zette je je trip op nul. Met behulp van de bijgeleverde snelheidstabel rijd je vervolgens de regelmatigheidsproef tot je bij de waypoint met de tekst 'end of regularity' komt. Start- en finishtijd worden exact bijgehouden, inclusief allerlei tussentijden. Er is geen speld tussen te krijgen.
Na gefinisht te zijn krijg je meteen een mail met een overzicht van je controlekaart, maar ook een gedetailleerde overzichtskaart van de door jou gereden route inclusief je eigen controles. Ook de uitleg zit erbij. Heel handig dus.

1 route

En het nakijken van de controlekaart door een rekenkamer, een stressvolle en arbeidsintensieve klus, zou bij deze opzet overbodig kunnen worden, want een goed computerprogramma moet de controlekaart razendsnel kunnen nakijken.1 ckaart In de toekomst zou je je zelfs kunnen voorstellen dat van iedere equipe die de finishcontrole passeert, meteen de rangorde zichtbaar wordt, wat de spanning kan verhogen.
Wat ook erg leuk is, is dat de organisatie op elk moment kan zien waar de equipes zich in het veld bevinden en per equipe een inzicht heeft in de binnen gehaalde controles.

Je vraagt je natuurlijk af of dit systeem niet vreselijk saai is voor de bestuurder die normaliter gefocust is op het zien van de controlebordjes? Jaap miste een klein beetje de spanning die je hebt als je in de verte een oranje controlebordje signaleert langs de weg. Maar de letters die als pop-up op je smartphone verschenen als je een waypoint passeerde, gaven toch ook wel weer een kick, een goede vervanger van de fysieke bordjes. En bij dit systeem wordt de kans dat de bestuurder bij druk verkeer of tijdens het rijden van een zandweg met kuilen een bordje mist, bijna tot nul gereduceerd.

Waren er ook nadelen? Natuurlijk, dit was niet voor niets een experiment. Wij misten een waarschuwingssignaal als er een letter verscheen, waardoor je het risico liep een up-poppende letter niet binnen 60 sec gezien te hebben zodat je hem kunt accepteren. Anderen hadden daar ook last van, maar sommigen weer niet. Een kwestie van instellingen op je eigen telefoon of maakte de auto te veel lawaai? Wij hebben het tijdens de rit niet kunnen oplossen. Daarnaast kun je ook nooit meer iets herstellen als je eenmaal een letter verder bent. Eenmaal geaccepteerd, is een letter onuitwisbaar. Maar daartegenover staat dat sjoemelen/bedriegen ook niet meer kan: het doorbellen van letters heeft geen zin meer, want je moet toch echt fysiek langs de waypoint zijn gereden. En nog een voordeel, de bordjes kunnen niet meer gejat worden of in de sloot gegooid worden. Nog iets anders, gaan we de bemande TC's missen die ons een lekker dropje aanbieden?

En hoe zit het met de privacy? De route die je gereden hebt, de snelheden waarmee je de controles passeert, de auto waarmee je hebt ingeschreven (leaseauto?), alles is vastgelegd… Als er instanties zijn die in die gegevens kunnen komen, kan het eventueel tegen je gebruikt worden. En is de app te hacken, waardoor bijvoorbeeld alle gegevens worden gewist of aangepast? En hoe betrouwbaar is de digitale rekenkamer? Daar ben ik persoonlijk heel benieuwd naar. Ook bleek dat er een controle op een driehoekje bij sommigen niet was geregistreerd omdat er een auto op dat driehoekje stil stond. Beïnvloedt dat het signaal zodanig dat de waypoint niet wordt gedetecteerd? Wat te denken van een route die door een dicht bos leidt; werkt onze GPS dan nog goed? En specifiek even over deze rit: er hadden wel wat meer controles kunnen zijn. Met dit systeem kost dat nauwelijks extra moeite. En inderdaad, de versie voor IPhone was nog niet beschikbaar, waardoor sommige geïnteresseerden niet mee konden doen. Maar daar wordt aan gewerkt!

Kort samengevat: een mooie ontwikkeling en zeker iets voor de toekomst. Is voor de uitzetters en de oprollers een behoorlijke verlichting en kan voor de rekenkamer een uitkomst zijn. De deelnemers vonden het leuk en hebben het niet ervaren als een degradatie van het oude systeem met al zijn controlebordjes (wel of niet goed weggezet en/of zichtbaar). De app moet zeker nog enigszins aangepast en verbeterd worden, maar na dit grootschalige experiment zal dat zeker goed komen. Joep en Robert, succes met de app en dank voor de leuke ervaring en de uitstekende rit!

Joke (& Jaap) Beck

1 bas

De winnaars van deze GEO rally: Gerrit Teerink -  Bas de Rijk.

Foto's: Joris Odink.

Klik hier voor de volledige uitslag.

 

 

ROZ 2019: EEN PRETTIG PAK SLAAG.


De ROZ 1998 was mijn allereerste dagvullende “rally”. Alhoewel, dat was toen nog een “betrouwbaarheidsrit” onder de vlag van de NRF. Een uur of 20 achter elkaar, met een grote variatie aan systemen, naast kaartlezen ook routebeschrijving en bol-pijl met typische reglementaire grappen. Toen stuurde ik nog en las mijn vrouw Gea het routeboek aan boord van onze Triumph Vitesse. We hebben die dag heel erg veel geleerd!
Sindsdien is de opzet wel wat gewijzigd, maar is het nog steeds een rit voor liefhebbers van enige uitdaging. Als je inschrijft voor de ROZ, dan weet je dat je die dag een kaartleestechnisch pak slaag gaat krijgen. En dat blijkt al jaren een behoorlijk startveld op te leveren, dus lijkt er wel behoefte aan een dergelijke “sadomasochistische” aanpak. Voor velen in ons maffe wereldje is de ROZ misschien wel daarom één van de favorieten op de rallykalender.

Dit jaar mocht ik voor het eerst (in de ROZ) ten strijde trekken naast Wytze van Leuveren. In zijn pas grotendeels opnieuw opgebouwde Alfa Bertone. De ROZ zou meteen een serieuze “shakedown” zijn voor het komende seizoen. Op zaterdag 9 maart werden wij gastvrij ontvangen in Zeddam. Mooi gelegen in de Achterhoek, een deel van Nederland dat zich perfect leent voor onze hobby. We rijden er dan ook geregeld, met diverse rally’s. Het is haast een wonder dat men hier die brommende ouwe karren nog niet helemaal zat is? Lekker vroeg – om 8:11 – mochten we al op pad om te ontdekken wat de heren uitzetters van de organiserende Wegkruisers voor ons hadden bedacht. De “narigheid” zou uiteraard niet lang op zich laten wachten… Binnen een paar kilometer kondigde de eerste kaartmanipulatie zich al aan. De hersens moesten zo vroeg in de ochtend al meteen een versnelling hoger. Wel zorgen dat je correct je voorgenomen route opneemt. En donders goed in de gaten houden dat je niet per ongeluk een controle noteerde op weg naar een punt vrije route. Vooral deze laatste valstrik zou gedurende de hele dag in allerlei varianten gebruikt worden. Je kon geen moment verslappen en moest steeds goed in de gaten houden met welk systeem je bezig was.De ROZ heeft zo zijn eigen formule, zonder vaste tijdcontroles onderweg. Maar wel met enkele “specials” die op tijd gereden moeten worden. Bij de start van de eerste special blijkt mijn raambediening niet meer te werken en moeten we noodgedwongen de proef rijden met mijn raam open. Brrrrrrrr, best fris! Gelukkig is het (nog) droog. Wel goed de papierwinkel vasthouden!

RK1

We weten de redelijk uitdagende special op basis van ingetekende lijn met barricades gelukkig binnen de tijd af te leggen. Tijd om bij te komen is er echter niet, we moeten verder. Flink de tanden zetten in diverse herconstructies. Waarbij hier en daar een slim ingetekend keerlusje toch niet opgemerkt wordt… En een omrijconstructie via een stuk spoorweg, dat heb ik denk ik nog nooit meegemaakt. En dus ook niet goed opgelost… Bij de eerste koffiepauze in Barchem blijkt in de Masterklasse enkel de equipe Jacqueline Zuiderwijk – Jurgen Donders volledig ongeschonden door etappe 1 te zijn gekomen. Hier is meteen even tijd om met wat technische ondersteuning mijn raam weer dicht te krijgen. Het kan nu alleen niet meer open, dus bij bemande controles moet helaas het hele portier open. In etappe 2 worden de deelnemers geplaagd door zwart/witte kaarten in schaal 1:40.000. Dubbel uitdagend. Vooral omdat ik wel een 1:40.000 meetlatje heb, maar niet bij me…dat wordt dus rekenen en/of gokken qua afstanden. Het gebrek aan kleur maakt het toch lastiger om de kaart te lezen en ik mis hierdoor weer wat juiste oplossingen. De gedeeltes volgens het pacenotes systeem gaan gelukkig gesmeerd. Ik ken het enkel van de ROZ, maar het is zeker leuk voor de variatie. Het is maar goed dat mijn raam nu dicht zit, want het droge weer is inmiddels op. Het stormt, regent en onweert met tussenpozen. Naar het schijnt typisch maarts weer. Het onverhard – waarvan aardig wat in de route verwerkt zit – is ook flink vochtig en binnen de kortste keren zit de prut tot op het dak. Zo zien de buren tenminste ook dat je fijn een dagje op pad bent geweest!

RK2

De lunch kan genoten worden bij een voor rallyrijders vertrouwd adres. Bij Erve Kots, even buiten Lievelde, weet men wel een rallywaardige lunch te serveren. Even wat ervaringen uitwisselen. “Hè, hoe kon ik zo stom zijn om dat te missen?” Niet te lang bij stil staan, op naar nieuwe avonturen. We waren het erf amper af en jawel, de eerste herconstructie was alweer een feit. Hop, meteen weer vol aan de bak. Op één na kortste routes bedenken, ook altijd uitdagend. Vooral als je verschillende opties hebt. Leuk, we houden van uitdaging! Toch? En dan weer omschakelen naar zo min mogelijk rode wegen. Geen enkele kans om in te dutten omdat het te saai is. Dan weer een pittige special er tussendoor, compleet met plensbui. Het ideale tijdschema is intussen een utopie. Sommigen lopen al zover achter dat een special moet worden overgeslagen, omdat men buiten het tijdvenster is geraakt. Gelukkig kan bij iedere pauze wat tijd worden teruggewonnen, maar ook wij moeten het tempo erin houden om aan het eind vrij van tijdstraf te blijven. Bij de tweede koffiepauze nabij Bredevoort krijgt iedereen bericht dat men een kwartier extra tijd heeft naar de finish toe. Dat is wel prettig.
Al zijn de ontberingen nog niet voorbij. Punten vrije route op een kaart uit 1936. Dat valt nog niet mee. Want zelfs diep in de Achterhoek is het wegenpatroon sindsdien niet meer hetzelfde. Dit is echt speuren voor gevorderden! En dat vinden wij leuk. Geloof ik. Poeh, dit valt nog niet mee.

Het autootje heeft het ook niet makkelijk. De kuilen in het onverhard bleken een letterlijke shakedown, want de bevestiging van de stabilisatorstang is afgebroken. We kunnen wel doorrijden, maar bij menige bocht is er een naar knakkend geluid onder de wagen te horen.Het begint inmiddels te schemeren, de vermoeidheid begint wat op te komen, de kaartleesellende gaat door tot het einde en ik maak toch nog een stomme fout. Geen rode weg rijden, potverdikkeme! Maar dat bedenk ik me pas als ik de uitleg bekijk onder het genot van een (welverdiend?) biertje. Nou, nou, dit was er weer eentje hoor. Een echte ROZ. Wie een mooie rally wil rijden moet pijn lijden. Of zoiets.

RK3

Het grote wachten op de uitslag duurt ondanks een smakelijk buffet, maar dankzij enkele neutralisaties en een nare misser in het rekenprogramma, langer dan gewenst. Hierdoor waren er ten tijde van de prijsuitreiking niet heel veel mensen meer aanwezig. Wij nog wel, want we hadden ondanks de foutjes nog hoop op een goede klassering. Zuiderwijk/Donders bleken deze dag qua navigeren het beste te hebben gepresteerd. Helaas scoorden zij wat strafpunten bij een snelheidscontrole. Waardoor wij hen voorbij wisten te streven en alsnog de grootste trofee mee naar huis mochten nemen. Maar we hebben vooral genoten tijdens deze editie van de ROZ. Ja het was knap pittig. Maar wel gaaf. Het was een prettig pak slaag. Volgend jaar weer!

Rutger Kwant

Equipe 11 |  Wytze van Leuveren - Rutger Kwant

foto's: Niko Bloemendal