“Classic Gelderlandrit”

Zaterdag 14 september, de Classic Gelderland, ga ik die wel of niet rijden? Een jarige zoon en schoondochter konden roet in het eten gooien maar na goed overleg mocht pa gewoon zijn geliefde hobby gaan uitoefenen. Gelukkig was de start niet zo vroeg dus vertrok ik om 7u naar Herman om van daar in de welbekende gele Datsun naar Rheden te vertrekken. Aangekomen bij “De Roskam” was het al lekker druk, snel aanmelden en stickers plakken. Daarna even tijd voor een bakkie koffie met krentenwegge.

Om 9.41u mochten we vertrekken, pijlen/punten kortste route, de eerste misser hadden we al snel te pakken omdat we een niet kloppende aansluiting niet bij deze uitzetter hadden verwacht. Maar ook Eric verandert blijkbaar mee met de wereld. In het plaatsje Halle verhinderde een kraan het oplossen van een omrijdconstructie wat natuurlijk altijd weer jammer is voor de uitzetter.
Kort daarna wederom omconstrueren door een verkeersverbodsbord. Deze borden kwamen we trouwens gedurende de dag regelmatig tegen wat natuurlijk koren op de molen is voor uitzetters. Op een slinger in de pijl 1 van traject 2 stond de letter K op een parkeerplaats, helaas had een local er zijn auto voor gezet, neutralisatie. De F (hk) op de oude wegsituatie werd ook niet door iedereen gevonden, jammer dan weer dat er in de omleiding geen controle stond.
In de buurt van Vierakker een klassieker, wat en wanneer is nou haaks, de bedoeling was de eerste keer scherp links en bij de de 2e passage kon je binnendoor met als oplossing Q , T. Dit was ’s avonds een heftig discussiepunt met een sport equipe.

jurgen

Het 3e traject bestond uit “pijlen kortste / punten één na kortste route” incl. een regularity wat dan weer niet mijn favorietste onderdeel van de rallysport is. We kregen eerst een driehoekje met de letter X, ik twijfelde wel een beetje omdat de driehoek in het echt groter was dan op de kaart. Maar dat kon ook komen door een dikke lijn over de kaart (kaartlas?). Uiteindelijk kwam hij ook te vroeg, foutje erbij. Na een “pijl op de punt” (verboden in te rijden) van de organisatie moest de route na pijl 3 zó opgenomen worden dat je direct aan de op één na kortste route naar punt 4 kon beginnen, via 1x de U dus.

De één na kortste route naar punt 6 ging via stempel C, daarna kon je boven langs naar 7 of de route beneden langs, deze was wel korter maar door een blokkeringstreepje “onbegaanbaar”. Dus nogmaals stempel C en bovenheen. Alleen daar klopte een aansluiting niet en moest je een riante omrij route maken om uiteindelijk beloond te worden met de A. Vlak voor de start van de regularity nog een stip, zijnde een minirotonde, gemist waardoor de één na kortste eenvoudig te maken was. De RP ging goed, 7 seconden is aanvaardbaar. Daarna nog een situatie met een G, één of twee keer noteren, bij de eerste passage zag je hem wel hangen op de boom maar niet echt aan je route. Tijdens het rijden van de driehoek kwam je er duidelijker langs weliswaar links geplaatst maar dat mag in sommige gevallen. Was ook weer veel discussie over. Net voor de lunch pijl 14 helemaal rijden dus over de parkeerplaats voor de L meteen gevolgd door het afsluitstempel.

saab

Tijdens de voortreffelijke lunch op landgoed Woodbroke in Barchem, waar duidelijk was geworden dat we 6 bordjes hadden gemist, waren er ook equipes die reden op het reglement van 2018. Dat was een lastig verhaal. Wij gingen strijdlustig beginnen aan punten kortste route. Na punt 2 een lange route naar 3, zonder controle, jammer. Verder reden we hier soepeltjes doorheen inclusief twee Q-zones en een lasercontrole. Tijdens de lasercontrole in de ochtend regende het namelijk strafpunten dus we waren gewaarschuwd.

De situatie rond punt 10 klopte volgens ons niet, een keerlus rijden leverde niets op, dan toch maar de route vervolgd naar 11 en 12 , deze laatste vergde wat meetwerk met als gevolg een kleine ravage, één na kortst kon niet gereden worden door “een pijl op de punt”. De volgende poging mocht niet ivm een blokkade streepje, dan maar via 13 de route ophalen. Maar daar was de P of weggehaald of foutief geplaatst maar door ons niet gevonden. Dus 2x langs de Q wat 1x teveel was. Werd neutraal. TC 6 bereikten met we met 10 minuten tijdstraf. In het traject ingetekende lijn met barricades rees weer de vraag tot wanneer moet je blijven omconstrueren, mij was geleerd dat je moest blijven rijden tot er eindelijk NVO op het bordje staat. Vandaag was echter DMIL voldoende om niet verder te zoeken. Aangekomen op de Varsselring(stratencircuit voor motoren) moesten we eerst een stukje route ophalen wat geen probleem was, de daaropvolgende gewijzigde aansluiting werd door ons niet opgemerkt. Daarna pakten we wel de juiste sluitstempel op de zandweg na net niet haaks links.

martin

In het laatste traject misten we de Z die naar mijn mening niet op de kortste route stond. Na nog een wel of geen bermlijntje kwamen we bij pijl 3 die niet helemaal te rijden was. Uiteindelijk was keren op de (mini) rotonde de oplossing en na 2x de T op pijl 4 moest je na pijl 5 natuurlijk wel eerst 6 rijden i.p.v. de uitdagend dichtbij liggende 7. Naar pijl 6 wel lang genoeg rechtdoor gaan om haaks rechts te kunnen met een U als beloning. De laatste val was een bermlijn achter de IJsselhoeve (bekend van vroegere edities) waardoor je een foute V kon noteren. Weer een mooie rallydag ten einde en snel naar een versnapering in “De Roskam”.
Na wat drankjes en een heerlijk buffet kwam er een voorlopige eindstand en bleken we op de de 3e plaats te staan. De euforie duurde een klein kwartiertje want na wat herberekenen zakten we naar 4 en konden zonder prijs, maar wel tevreden, naar huis terug.

Alle winnaars gefeliciteerd, fijn dat Jurgen en Jacqueline nu op vakantie gaan, kunnen anderen ook eens winnen. 😉
Organisatie en alle vrijwilligers eromheen: BEDANKT.

Ton Drost

Equipe Herman van Oldenmarkt - Ton Drost | Datsun 240Z 

foto's: Niko Bloemendal 

 

 

 

SLS 2019

Door de latere vakantie van Max was dit jaar de F1 een weekend later in Spa te gast dan de andere jaren. En laat dit nu net het weekend van de SLS zijn (jammer dat de F1 geen rekening met ons houdt). Hierdoor was het natuurlijk onmogelijk om voor het vijfde jaar op rij op deze autosport-historische plek te starten.
Maar de organisatie heeft zich niet uit het veld laten slaan en heeft een prachtig alternatief gevonden, met wellicht nog meer autosport-historie. Dus op woensdagmiddag togen wij met het complete veld richting de Nürburgring met de wel bekende Nordschleiffe (en de minder bekende Südschleife.

Voor de vulling van de woensdagmiddag had de organisatie de gameroom gereserveerd waar je zonder echte schade de Nordschleiffe mocht trotseren in een virtuele omgeving.
Wij kozen voor de dynamische stoelen met 180° schermen. Iets wat Albert (mijn bestuurder) achter kwam dat hij een pittige rijstijl heeft. Zwetend en wit aangeslagen kwam hij uit de stoel 🙂

Om zes begon het echt, het begin van de regularity klassement, met twee rondes over de GP-strecke van de Nürburgring. Machtig om daar rond te mogen rijden. De gemiddelde snelheid was prima te halen, dus geen onnodige risico’s en toch genieten van het rijden om dit mooie circuit.

1 nurnburg

Dag 1 - Genoeg gespeeld!
Tijd voor het echte werk. We waren vooraf al gewaarschuwd dat de eerste dag pittiger zou zijn dan andere jaren. En dat klopte… Wij vonden het de mooiste donderdag van de afgelopen jaren. Heerlijk rijden, mooie routes door het Duitse Eifel gebied, weinig bebouwing, maar veel kaartleesuitdagingen. Waarbij de prachtige verlegging bij het inmiddels bekende bruggetje met de controle M het absolute hoogtepunt was. Slechts een klein handjevol deelnemers heeft deze gevonden. En het is echt lekker om zo vroeg in de wedstrijd al het gevoel te hebben dat je het verschil aan het maken bent.
De verschillen werden ook al direct gemaakt, ik kan mij niet herinneren dat er in afgelopen edities zoveel fouten gemaakt werden op de eerste dag.
Maar zoals alle Expert deelnemers zeggen, wij willen uitgedaagd worden, dus kom maar op dit soort etappes!
Zelf eindigden we dag op de tweede plaats, slechts op 5 seconden van de nummers 1 (Wytze en Rutger). Prima dag dus. En Scheveningen is nog ver…..

Dag 2 – De Monster etappe
De vrijdagochtend mochten wij vanuit Luxemburg vertrekken richting Frankrijk voor de langste dag uit de SLS. Niet alleen van dit jaar, maar überhaupt een van de langste dagen sinds het begin van de SLS Classic.
De ochtend zaten we er wat minder in, het liep een stuk stroever dan de eerste dag. Met als gevolg gemiste controle en een foute regularity. Gelukkig voor ons maakte Wytze en Rutger ook 2 fouten, dus we verloren geen afstand. Alleen waren de nummer 3 (veelvoudige winnaars Giel en Arjan van der Palen) wel foutloos, dus stonden we ineens met z’n drieën gelijk. Beloofde spannend te worden.
De middag verliep een stuk relaxter en kwamen we foutloos doorheen.
En het was best fijn om in een goede flow te komen, want de roemruchte avond stond voor de deur. Elk jaar mag de Expert klasse zich opmaken om in het donker een héél uitdagend traject te rijden. En dit jaar was het weer niet anders. Hoge druk, hoge intensiteit, hoge snelheid, korte trajecten, het kon niet op….. Veel mooie (soms kleine) verleggingen, een paar mooie complexe constructies en een goede regularity.
En, als absolute kers op de rallytaart, drie trajecten door de wijnvelden bij Schengen. En wat een feest is dat!!! Met een zeer gedetailleerd 1 op 25.000 kaart door het doolhof van wegen tussen de wijnranken. Met weggetjes die elkaar binnen de 100 meter opvolgen is het noodzakelijk om super strak te rijden, maar vooral super strak te navigeren. Als je hier verkeerd gaat en de weg kwijt bent, dan ben je echt verdwaald. Want reken hier niet op enige verlichting, het is echt aardedonker.
Dit was voor ons het absolute hoogtepunt van dit jaar. En dat resulteerde ook in een fantastisch resultaat. Slechts 1 fout gemaakt, waarbij de concurrentie er minimaal 4 had gemaakt. Het gat was geslagen. Maar Scheveningen was nog ver.

1 wijnvelden

Dag 3 – Een relaxte ochtend
Na een veel te korte nacht stonden we voor weer een warme dag. En dit werd met recht de warmste van de rally. Niet wat betreft extreem niveau, maar wel qua extreme temperaturen. Wat was het op de zaterdag warm…. In veel auto’s liep de binnentemperatuur op richting de 40C. En bij ons liep de gevoelstemperatuur nog verder op toen wij vlak voor de lunch vol in de ankers moesten voor een hondje dat uit de struiken voor onze auto schoot.
Helaas had de equipe achter ons dit net iets te laat door. En doordat er links ook nog een Belgische fietser stond, waren zij genoodzaakt om hun rechtervoorkant met een flinke klap in onze linkerachterkant te parkeren. Het eerste dat door je hoofd schiet is “einde wedstrijd”. Maar gelukkig bleef het bij twee grote deuken, geen persoonlijke schade en konden we onze weg vervolgen.
In het klassement gebeurde er vandaag niet heel erg veel, we vergroten onze voorsprong heel iets, waardoor we met een mooie voorsprong van 500 punten de laatste dag aan mochten vangen. Een flinke voorsprong, but to finish first, you first have to finish. En Scheveningen was toch nog best ver.

Dag 4 – De Battle van Brabant
Na veel jaren de slag van Zeeland te hebben gereden, hadden Peter en Bart dit jaar voor een andere route gekozen, namelijk vanuit Eindhoven langs en over de Belgische grens. En het zou uitdraaien op een Battle tussen de uitzetter (Peter) en de deelnemers. Wat zat er veel in… Deze kortste etappe werd ook de etappe met de meeste fouten van de dagwinnaar.
We begonnen met een (heel) uitdagende bol-pijl regularity over het Auqa-Best terrein. Wij begonnen direct met een foutje, dus daarna de tabel op de achterbank en vol gas de rest van het traject genomen. Onderweg twee equipes ingehaald, maar uiteindelijk toch nog met 30 seconde tijdverlies aan de finish gestaan. Wat een start….
De rest van de dag: heel veel pittig intekenwerk en beste complexe (her)constructies, waarbij een paar keer niet de tweede optie beter was, maar er zelfs nog een derde (betere) oplossing bleek te zijn. Echt hogeschool navigeren…
Voor ons was vandaag het doel om met zo min mogelijk schade te overleven en het podium te halen. Gelukkig geen gekke dingen meegemaakt, maar toch 3 fouten en wat tijd. Snel rekenwerk leerde dag het genoeg moest zijn. Maar je weet het nooit zeker…. Toen ook bleek dat de concurrenten niet foutloos waren gebleven was er de opluchting. Na een tweede plaats vorig jaar mochten wij dit jaar weer als allerlaatste over het podium heen en de champagne ontkurken. En voor mijzelf nog extra leuk, aangezien het deze keer mijn beurt was om het prachtige Chopard horloge in ontvangst te mogen nemen.

De organisatie is erin geslaagd om weer een hele mooie editie neer te zetten waarbij alles vlekkeloos en zeer ontspannen georganiseerd is. En dit doen zij met een absoluut rallyhart waarbij ze de deelnemers op de eerste plaats zetten. Absolute klasse hiervoor.
De uitzetters hebben zichzelf dit jaar overtroffen, wat betreft route en uitdaging was het spannender en leuker dan de vorige jaren.
Daarmee kunnen we oprecht zeggen dat dit de beste SLS van de afgelopen jaren was!

Daarmee ligt de lat voor 2020 hoog. Wij zijn zeker weer van de partij!!!

Albert Boekel - Remco Luksemburg | Equipe #4 Expertklasse

1 finish

 

 

 

 

 

Uitdagend en gezellig

Dat kenmerkt de Classic 500 Challenge. Paul van de Riet en Jürgen Donders schreven gezamenlijk onderstaand verslag. Helaas heeft Paul alleen de eerste dag meegereden en daarom completeert Jürgen dit verslag vooral met zijn ervaringen op dag 2.

Een regendansje op vrijdagavond had gewerkt. Tijdens onze vorige rally, in een toeristisch, dichtbevolkt gebied met mooi weer, hadden wij veel te maken gehad met fietsers, wandelaars en het prototype zondagsrijder op zaterdag. Wij waren wel toe aan wat regen om deze groepen bij deze rally thuis te laten blijven. Zo verschenen wij op zaterdagmorgen aan de start van de Classic 500 bij een regenachtig Toekan hotel in Zwolle.

Een ruim dozijn klassieke auto’s stond bij onze aankomst reeds onder de overkapping van het hotel geparkeerd. Naar ons idee niet helemaal de bedoeling van de uitzetter of het hotel, maar het creëerde wel een heel leuk sfeertje. Het weerzien met bekenden deed de rest, dus de stemming was ondanks de regen vooraf al opperbest.

In de ochtend zaten een paar listige valletjes van de uitzetter. Zo stond er een vrij punt (altijd lastig) op 330 meter afstand van het begin van de weg. Aan het eind van de weg leek je nog zo’n 50 meter over te houden tot het einde van die weg. Maar Martin had het einde van de weg op de kaart zo’n 50 meter naar achteren verplaatst. Velen schreven dus de controle B, die echter op 280 meter afstand stond i.p.v. op 330. Vergelijkbare vallen zouden er nog meer volgen….

boeken

Een sublieme val was een wegverlegging in een omrij-constructie. Velen hadden het door dat er een stukje route moest worden opgehaald door een wegverlegging. Dat leek vrij eenvoudig door op het einde van de weg rechts te gaan. Op de kaart maakte de betreffende weg echter een knik naar rechts, waardoor ‘aan het einde rechts’ een stukje tegengesteld rijden opleverde. Scherp blijven op iedere meter van de weg bleef het devies.

De stemming zat er bij de meeste deelnemers bij de lunch nog steeds in. Het was inmiddels droog, maar zoals bleek hadden wij de regen eigenlijk niet nodig gehad. Iedereen was te spreken over de heerlijk rustige rijwegen die de uitzetter had gevonden voor ons deelnemers. Wij hadden het idee dat het super goed ging. Wij hadden naar onze ‘bescheiden’ mening alle vallen ontweken en het kon niet anders dan dat wij op weg waren naar een topklassering.

Met hetzelfde goede gevoel continueerden wij onze route in het middagtraject en wederom stelde Martin ons niet teleur. Heerlijke routes, uitdagende constructies, maar desondanks voldoende tijd om zonder ‘haast’ de trajecten te rijden.

donders

In de middag zat nog een heikel moment voor Jürgen. Op 2 bijna even lange routes had hij zo vaak de afstanden gemeten met een prikpen en een cellofaantje, dat er een puntje inkt precies midden op een kruising was achter gebleven (zie foto). Na een route-opdracht ‘Doorgaan met punt 5’ moest (dus) opnieuw de op-één-na-kortste route worden geconstrueerd. Bij Jürgen dus rechtsom (met de wijzers van de klok mee) om de rotonde (op de kaart) dus. Niemand anders had die ‘rotonde’ op de kaart staan, wat hij haast niet kon geloven. zandbalk

Het leuke aan een tweedaags evenement is dat iedereen ’s avonds in hetzelfde hotel bijeenkomt en verblijft. Dat geeft de ruimte voor goede gesprekken aan tafel. Gesprekken die in ons geval vergezeld gingen van veel leedvermaak, want wij hebben hartelijk gelachen om de vallen waar wij met open ogen toch ingereden zijn. Heerlijk als een uitzetter je het gevoel weet te geven dat je alles goed doet, maar dat achteraf blijkt dat je veel gemist hebt.

De volgende ochtend beloofde het een stralende zomerdag te worden. Ook de grappen en grollen van de uitzetter beloofden het weer een enerverende en uitdagende dag te laten worden. En dat werd ruimschoots waargemaakt. De tweede dag had wat dat betreft dezelfde dynamiek als de eerste dag.

Enkele wegverleggingen waren echter wel zodanig klein, dat velen er niet op aan sloegen. Zo miste Jürgen op deze dag een verlegging van een brug, waardoor er weer een foutje achter zijn naam kon worden genoteerd in de rekenkamer. Martin heeft dit in zijn epiloog ook erkend en draagt er zorg voor dat afwijkingen volgend jaar een minimale afwijking hebben van 80 meter.

jacq

Maar de domste fout van die middag zat hem in de staart. Op de kaartwegen tussen pijl 9 en de laatste pijl 10 op de op-één-na-laatste kaart, stond een verbindingskenmerk (een omcirkelde A) weergegeven om duidelijk te maken welke kruising op de volgende kaart (met een onbekende schaal!!) dezelfde is. Uiteraard stond deze letter A niet op de kortste route, maar toch heeft Jürgen zich laten verleiden om de route toch via dit punt in te tekenen, terwijl er toch een beduidend kortere route bleek te zijn. Bijkomende pech was dat de fout pas werd ontdekt juist nadat de controleletters van het klad waren overgeschreven op de officiële controlekaart. Enig gevloek kon worden waargenomen in de auto van de equipe Zuiderwijk-Donders…. Van een A kon immers nooit meer een Z worden gemaakt….

Met een tweede plaats voor laatstgenoemde equipe en helaas een DNF voor Paul van de Riet en Gerard van Egmond, kijken wij terug op ene bijzonder geslaagd evenement waar we volgend jaar zeker weer bij zijn. Hopelijk jullie ook!!

Paul van de Riet en Jürgen Donders

 

 

 

Zaterdag 1 juni 2019, 07:00 uur ’s ochtends.

Wij – Erno en Miranda Reuvekamp - zijn er klaar voor. Reglement gelezen, rallytas gepakt en Sir JAG – onze Jaguar XJS Convertible – gepoetst en volgetankt. Op naar Heerhugowaard voor de Stelling van Amsterdam Rally (SVAR). De zon schijnt; het kapje kan eraf. Het belooft een mooie dag te worden!

Bij Hotel Jules in Heerhugowaard worden we allerhartelijkst ontvangen door de bemanning van de inschrijftafel. Iedereen heeft er duidelijk zin in. Met startnummer 78 in de Tourklasse vertrekken we pas om 09:34 uur. Nog tijd zat voor een kopje koffie en een heerlijke donut.

Waarom we in de Tourklasse zijn ingedeeld ontgaat ons. Sir JAG is toch echt nog geen 30! Al vinden we het niet erg. De routes van de Tour- en Comfortklasse zijn immers gelijk. En de deelnemers even fanatiek. Van ons mag het onderscheid sowieso worden opgeheven!

We gaan van start met gecombineerd “Pijlen kortste route, Punten kortste route en Punten één na kortste route”. Goed opletten dus! Na eerst een stukje industrieterrein gaat het al snel de mooie Noord-Hollandse polders in.

Vanaf Valkkoog gaan we over op “Grensbenadering”. In de buurt van De Stolpen blijken we niet over het Noordhollandsch Kanaal te kunnen. Er wordt aan de brug gewerkt. Hoe komen we nu aan de overkant van het water? We volgen de dwangpijlen. Wat we dan nog niet weten is dat dit - voor ons - de rally wordt met de meeste dwangpijlen ooit!

mir4

Verkeersregelaar in ‘t Zand

De eerste omleiding leidt ons via ’t Zand. Daar is het op zaterdag een drukte van jewelste. We staan middenin het plaatsje stil en kunnen geen kant meer op. Verkeersregelaars proberen het verkeer in goede banen én over een smal bruggetje te leiden. En de tijd tikt door. Veel te laat arriveren we bij TC2.

mir3

Opstopping in 't Zand

Snel vervolgen we onze route richting Julianadorp. De “Ingetekende lijn” voert ons bijna de duinen in richting De Kooy, voor de koffiestop. We besluiten geen koffie te drinken, maar gelijk verder te gaan. We hebben immers al veel tijd verloren.

mir1

Ruim 1,5 kilometer kaarsrecht onverhard bij Oterleek

8 minuten na het vertrek bij de koffiestop is de zelfstart van de “Regularity”. De gemiddelde snelheid is 36 km per uur; de tijdtabel in kilometers. Sir JAG heeft een mijlenteller en (nog) geen tripmaster aan boord. Dat wordt dus een uitdaging! Zeker als je dan de start van de “Regularity” niet kunt vinden! Want de “Ingetekende lijn” voert ons over een bruggetje wat we later zelfs op Google Maps niet kunnen terugvinden. Dus toch maar een bruggetje verder en gekeerd, ondanks dat dat reglementair niet mag.

We starten - door al het gehannes - te laat met de RP. De route is niet moeilijk: een stuk “Ingetekende lijn”, gevolgd door “Pijlen kortste route”. Maar nog “op de seconde nauwkeuring rijden” kunnen we wel vergeten. RP dus geheel verprutst. En door alle stress ook nog in de instinker van Jurgen Donders getrapt. Want via het graspad naar “End Regularity” rijden levert wel de “Y” op, maar blijkt niet de kortste route naar de volgende pijl. Maar dat zagen we natuurlijk pas nádat we hem hadden genoteerd…

mir2

Goed opletten levert hier een L op!

Op kaart 4 gaat het verder met “Pijlen kortste route, Punten één na kortste route”. Waarbij de uitzetter ons in Wieringerwaard lekker aan het puzzelen zet. Want via welk bruggetje rijd je nu de één na kortste route? Het maakt uiteindelijk niet uit. De beloning, de letter E, volgt pas op het einde. Bij Langereis gaan we over naar kaart 5: “Ingetekende lijn met barricades”. Nieuwe omleidingen met dwangpijlen – minstens drie - zorgen ervoor dat we stevige stukken omrijden en nog veel verder uitlopen qua tijd. We zijn blij als uiteindelijk Hotel Jules en de rallykroket in zicht komen…

Daar aangekomen blijkt dat alle verloren tijd door de file in ’t Zand en het veelvuldig omrijden in het geheel niet worden gecompenseerd. Sterker nog: onze starttijd na de lunch is zelfs vervroegd! Dus rest ons slechts negen minuten voor een sanitaire stop, lunch en het tweede bulletin. Er is een hardloopwedstrijd, dus vervallen de vrije punten 4 en 5.

mir6

We graaien een broodje van het buffet, klokken een glas melk achterover en melden ons – al kauwend – weer bij de starttafel voor de middagetappe. In de auto voelt het alsof we weer onze eerste rally rijden. Geen tijd om te eten. Wat een gestress! Alles bij elkaar zorgt het ervoor dat we ook ’s middags niet echt in de goede flow komen. Geen “zen” in de auto. Maar dat zal juist wel juist de bedoeling zijn geweest…

We crossen in Heerhugowaard eerst weer over het industrieterrein. Op zoek naar letters! “Punten vrije route, Punten kortste route en Punten één na kortste route”. Door elkaar. Wij houden niet zo van industrieterreinen. Maar al snel wordt de omgeving weer mooi. In de buurt van Oterleek volgt een werkelijk prachtig stuk onverhard, kaarsrecht door de polder. Sir JAG sputtert af en toe wat tegen. Het gras schuurt langs zijn buik. Maar wij genieten! Mooie weggetjes, kapje eraf en zon, wat wil je nog meer? Een tube zonnebrandcrème misschien? Want neus, schouders en armen zijn inmiddels aardig verbrand!

mir7

Doorgetrokken bermlijnen te over! Je moet ze alleen wel zien... 

Wel raar dat we bij “Punten één na kortste route” telkens geen letters vinden… En dat dit zo vaak door woonwijken gaat… Later blijkt waarom. Minuscule kleine streepjes zorgen voor… doorgetrokken bermlijnen! Niet één keer, maar wel zes keer! Zelf met leesbril én loep nauwelijks te zien… Chips!

Ook zonder omleidingen in de middag blijkt het tijdschema krap. We arriveren te laat bij TC6. Een lekker ijsje maakt veel goed, maar zorgt er wel voor dat we de Y met aanwijzing HK missen. Met behulp van “Grensbenadering” vervolgen we de mooie route. Vlak voor Spijkerboor naderen we een supersteil bruggetje. Help! Gaat dat met ons slagschip wel goed? Maar Sir JAG nam ook dit bruggetje moeiteloos.

De derde kaart stuurt ons via Markenbinnen, West-Knollendam en TC7 richting Krommenie. En al liepen we hier geen verdere tijdsachterstand op, dat hebben we ruimschoots “goed” gemaakt door op de volgende kaart verkeerd te rijden. En op de snelweg richting Beverwijk terecht te komen. Snel keren bleek niet eenvoudig. Teneinde niet te worden gediskwalificeerd hebben we toen maar besloten vanaf dat punt direct naar Villa Westend te rijden. Dat we deze rally geheel verprutst hadden, was inmiddels toch al wel helder.

mir5

Lijfspreuk van Sir JAG en vele anderen, op het toilet bij Hotel Jules in Heerhugowaard

We zijn met Sir JAG in de Tourklasse op de 17e plaats geëindigd. Wat ons nog niet eens heel erg tegenviel. Want gezien de enorme hoeveelheid strafpunten in álle klassen was het voor iedereen gewoon een lastige rally. De mooie locatie aan het water, een verkoelend biertje op het terras en de lekkere BBQ zorgden nog wel voor een goed einde van een vermoeiende dag.

Tot volgend jaar!

Erno & Miranda Reuvekamp

 

 

 

 

Woensdagavond was het dan zover, iets later dan gepland maar rond 8 uur zaten wij dan toch eindelijk in de auto richting Maastricht. Voor het eerst, precies 1 jaar na dato, zaten Paul en ik weer samen in de auto voor een rally. Dit jaar niet met een Alfa aan de start maar met een BMW 2002 ti waarmee ruim 7 jaar geen meter meer is gereden. Traditioneel begint de gezelligheid tijdens de Coppa d’Europa de avond vooraf al in het starthotel. Helaas liet de planning het dit jaar niet toe al op tijd in het starthotel te zijn. Na aankomst in Maastricht dus nog even snel de tripcheck (compleet met omleiding door een wegafsluiting) rijden om vervolgens rond 22:30 een fantastisch dinner te nuttigen bij Ronald (McDonald). Al met al niet de beste voorbereiding welke wij op een wedstrijd hebben gehad maar het mocht de pret niet drukken. 
 
Donderdagochtend voor het ontbijt nog even de documentencontrole, helaas waren wij woensdagavond pas te laat in het hotel. Stickers plakken, kompas checken, de tijd goedzetten en de olie nog maar eens peilen. De BMW had tenslotte sinds de SLS van 2011 geen meter meer gereden. 
 
Zoals ieder jaar geen vaste starttijd maar het routeboek 10 minuten voor ideale starttijd ophalen en vervolgens vrij vertrekken. Helaas was het voor de start voor ons iets te gezellig en hadden we niet de scherpte direct na het verlaten van het hotel de langste route op de bol-pijl te rijden (dom, dom, dom want dit is toch een bekende truc van Rene). Direct de eerste letter aan de broek dus te toon was gezet. De ochtend telde niet minder dan 4 regularities en 1 test, via een bol-pijl afloop van het hotel direct aan de bak voor de eerste regularity net buiten Maastricht. Gelukkig liet de bol-pijl voldoende tijd de eerste routebeschrijving uit te pluizen, hadden we maar beter opgelet… 
De eerste regularity verliep voor ons probleemloos (vader en zoon De Rooij kregen helaas te maken met een kudde overstekende koeien, direct dus het schrapresultaat kwijt) en via pijlen kortste route en de volgende routebeschrijving trok de caravaan van ruim 100 auto’s zuidwaarts. Vlak voor regularity 2 helaas (zoals meerdere deelnemers) een ontbrekende bermlijn van een rode weg gemist dus de 2e gemiste controle was al een feit. Op regularity 2 helaas onvoldoende gekeken naar een aantal haarspelden dus toch een 15-tal strafseconden. 
Na een vervolg van routebeschrijving op de kaart op zowel 1:50.000 als 1:100.000 kaarten verder via regularity 3 (later geneutraliseerd in verband met een niet kloppende schaalvermelding, beetje flauw protest gezien er al kilometers op deze kaart werd gereden) naar test 1, een korte slalom op een parkeerplaats. Na de test nog via pijl kortste route, waarop we een scherprijder links van de kerk niet hebben gezien, naar regularity 4 op een routebeschrijving om rond 14:00 eindelijk te genieten van de lunch in Bad Bertrich. Helaas geen vlekkeloze ochtend met 3 gemiste controles en 1 mindere regularity. 

56508695 2543706062310795 735755432840134656 n
 
Na de lunch, op wederom perfect verzorgd kaartmateriaal, via pijlen kortste route naar regularity 5 en test 2, wederom op een parkeerplaats langs de route. Na de test via een grensbenadering richting Kaiserslautern voor de laatste regularity van dag 1 (op bol-pijl). Op naar het mooie Maritiem Hotel in het hartje van Mannheim. Helaas was de middag kaartleestechnisch minder uitdagend dan de ochtend, zo goed als alle deelnemers in de Super klasse (Expert) reden de middag foutloos. Na aankomst in het hotel een matig gevoel bij de eerste dag, moeite in het ritme te komen en de scherpte was na een jaar toch ver te zoeken. Gelukkig was het plezier in de bar er niet minder om en dit is voor ons toch het voornaamste doel van het rallyrijden.
 
Na een goede overnachting in het Maritiem hotel bleek de schade toch minder groot dan gedacht. Plaats 4 (en plaats 5 virtueel na de schrapresultaten van de slechtste regularity) en beste Nederlandse equipe was het resultaat van dag 1. Op dag 2 via een lunch in Reichenbach richting Saarbrucken voor de overnachting. Volgens de organisatie was dag 1 slechts een opwarmertje voor de resterende 2 dagen dus scherpte was gewenst. Na een verbinding via bol-pijl Mannheim uit wederom het bekende recept, 4 regularities tijdens het ochtendtraject, met direct de start van de eerste regularity na de bol-pijl. Het volledige ochtendtraject was uitgetekend op slechts 2 kaarten dus het was goed opletten de regularities in de juiste volgorde aan te doen gezien de enige richtlijn op de eerste kaart de grens voor de grensbenadering was. Voor ons een foutloze ochtend met in totaal slechts 15 seconden op de 4 regularities.
 
Na een leuke lunch aan het oude spoor in Reichenbach proberen de scherpte van de ochtend vast te houden in de middag. Evenals op dag 1 2 regularities tijdens de middag met als hoogtepunt de laatste regularity van de dag. Na de start via 2 pijlen naar een grote doorgaande weg (D35). Helaas reden wij de voet van pijl 2 voorbij (niet goed getript of niet goed gemeten in de spanning van de regularity), op deze weg konden wij helaas niet draaien dus toen wij eindelijk terug waren bij de juiste weg liepen wij al 1,2 kilometer achter op het tijdschema. Alle zeilen bij om de tijd alsnog in te lopen, hierdoor niet nagedacht over een niet kloppende wegaansluiting na aankomst bij de punt van pijl 2. Het stukje weg op de punt van pijl 2 was niet berijdbaar door een verbodsbord echter heb ik totaal niet opgemerkt dat wij hierdoor moesten omconstrueren. Gelukkig was ik niet enige, iedere equipe heeft dit niet uitgevoerd en kwam dus kilometers te kort op de regularity. Jammer voor iedereen die reeds een schrapresultaat op de regularities had, voor ons was dit nog niet het geval gezien onze grootste straf tot op heden 15 seconden was.
 
Na een gezellige avond aan de bar in het Victor’s hotel bleek de 2e dag onze beste te zijn. Algemeen de eerste plaats veroverd en verwikkeld in een secondenspel met Harry Rupert en Rutger Kwant. De volledige top 5 stond binnen ongeveer 1 bordje. Dag 3 stond dus in het teken de Duitsers voor te blijven! Tijdens de ochtend dit maal geen regularities maar via TC’s naar de lunch. Helaas op de oude kaarten direct de eerste oude weg gemist, het eerste bordje hadden wij aan de broek. Vervolgens bij de 2e TC van de ochtend in verband met tijdsdruk niet gezien dat de weg welke wij wilden rijden verboden in te rijden was, een stempel met keercontrole gemist en dus inmiddels reeds 2 bordjes gemist. Door een constructiefout direct na de derde TC van de ochtend 5 minuten te laat bij de volgende TC en wederom een bordje gemist (100 strafpunten door deze constructiefout). Voor ons gevoel hadden we toch echt teveel laten liggen, er ontstond discussie over een O welke toch een Q was of was het een Q waar het streepje af was gevallen wat ons extra onzekerheid bracht. We hadden toch echt een Q gezien? Op een langste bol-pijl situatie welke was getekend als onverharde weg werd de langste route op de laatste bol-pijl voor de lunch nog geneutraliseerd omdat de weg toch echt verhard was (goed gezien Rutger)! 
 
Na veel overleg met alle deelnemers hadden we toch echt het gevoel de eerste plaats te zijn verloren, missie voor de middag was dus de schade beperken en hopen de top 3 vast te kunnen houden. Nog 2 regularities te gaan en de verschillen waren gevoelsmatig te groot om nog te kunnen winnen. De start van het middagtraject was direct de start van een regularity dus het was opletten geblazen. Totaal onverwacht op de regularity door 3 dorpen dus opletten de juiste wegen te berijden en de dorpen in de juiste richting te verlaten. Na een afsluitende regularity van bijna 21 kilometer was het opletten en van de ene naar de andere oude weg situatie rijden om geen letters te laten liggen. 
 
Met 2 en 4 seconden op de laatste 2 regularities en foutloos op de bordjes is het dan toch gelukt! 1e algemeen tijdens deze prachtige 15e editie van de Coppa d’Europa! Een rally met perfect kaartmateriaal (een super vernieuwing door de toevoeging van Jan Timmers aan de organisatie), goede horeca en hotels, leuke routes en volop spanning door de vele regularities. Een wedstrijd welke inmiddels een groot internationaal karakter heeft door de vele deelnemers uit heel Europa, maar toch een wedstrijd welke vooral meer Nederlandse deelnemers verdiend na al die jaren!

1prijs
 
Volgend jaar roept het Oosten, start in Maastricht en vervolgens via Belgie, Duitsland, Tsjechie en Polen de finish in het Duitse Dresden! Noteer 2 tot en met 4 april 2020 in uw agenda (terugreis vanuit Dresden op zondag 5 april)! Wij zullen proberen de cup met de grote oren te verdedigen!
 
Rogier Simon
Equipe: Paul Zweers - Rogier Simon
 
 
 

 

 

Wie had dat gedacht?

Inmiddels zijn we een kleine week verder. Mijn bestuurder Erno Reuvekamp en ik – Miranda Reuvekamp - kijken nog steeds verguld naar onze mooie trofeeën! Op 25 augustus jl. zijn we de winnaars geworden in de Tourklasse van de Happy Midsummer Drive 2019! Wie had dat gedacht? Wij zeker niet.

De dag begon goed. Ruim op tijd vetrokken we richting Kesteren. Ik heb inmiddels geleerd dat als ik tijdens het rallyrijden graag “Zen” in de auto wil hebben, we ook op tijd moeten vertrekken. Want Erno heeft er een hekel aan als we op het laatste nippertje arriveren. De thuisbasis van de Happy Midsummer Drive was dit jaar Molen de Zwaluw in Kesteren. Een prachtige nieuwe locatie in het hartje van de Betuwe. Alles was prima geregeld, zoals we dat van de Happy Drives inmiddels ook gewend zijn. Rallyschildjes op de auto, kopje koffie met wat lekkers en toen konden we starten.

molen1

Foto 1: Molen de Zwaluw in Kesteren was dit jaar de thuisbasis voor de Happy Midsummer Drive

Het eerste traject was “Pijlen kortste route”. Goed te doen, zonder rare fratsen. Prima om er in te komen. De zon stond al hoog aan de hemel. We reden dan ook lekker “open”, wat er alleen al voor zorgt dat de dag een feestje wordt. Via mooie weggetjes door Opheusden, Randwijk en Indoormik voerde de route ons richting Heteren. Ruim op tijd arriveerden we bij de TC2. Foutloos, naar later bleek.

Het tweede traject was “Punten pijlen kortste route”. Ook dit was niet echt lastig. Al weten we van eerdere edities dat schijn soms kan bedriegen. Zeker bij de Happy Drives. Via Driel, Elst, Valburg, Andelst, Hien, Dodewaard en Eldik ging het weer terug richting Kesteren voor de lunch. Met daarin een prachtig stuk langs Natuurreservaat Rijntakken en langs de Waal. Op de dijk blijft het goed opletten. Met alle d’rop en d’rafjes. Hier dus helaas vlak voor de finish de letter S gemist…

dijkwel

Foto 2: De oplettende navigator haalt hier onderaan de dijk de S op…

De lunch was prima verzorgd door Molen de Zwaluw. Alles was even lekker. Al blijf je je er altijd wel over verbazen dat veel horecagelegenheden de grootste moeite hebben met de rallykroket-aanvoerlijn. Iedere keer als de dame - met zo’n 8 kroketten - uit de keuken kwam, ontstond er een ware run. Waarbij de meeste deelnemers telkens opnieuw achter het rallykroket-net visten. We hebben ons kostelijk geamuseerd.

Na de lunch startten we de middagetappe met “Grensbenadering”. Direct bij Ochten was het al goed opletten. Rechtsaf de dijk op was een horecagelegenheid. Het was er een komen en gaan van auto’s. De uitzetter had hier nog wel een K aan een lantarenpaal gehangen. En zelfs de oproller heeft deze later gemist…

dijkje niet

Foto 3: Hier niet het dijkje d’rop en d’raf…

Ook nu weer veel dijkjes waar het goed opletten is. Zo moet je controle O onderaan de dijk na IJzendoorn niet hebben en controle Z juist wel!

kaartfragment1

Foto 4: Maar hier juist wel!

Qua tijd zit de route straffer in elkaar dan ’s ochtends. We arriveren te laat bij de TC5. Niet goed voor de “Zen”… Via “Punten kortste route” vervolgen we de route richting Kerk Avezaath, Bergakker en Kapel Avezaath. Daar missen we de helaas de tweede W. Da’s jammer, want daardoor rijden we ook maar één rondje om het prachtige witte kapelletje.

kapel

Foto 5: Twee rondjes om de Agatha Capel, goed voor 2x controle W

Via Wadenoijen, Geldermalsen, Buren, Zoelmond, Ravenswaaij, Rijswijk en Maurik rijden we nu richting de Neder-Rijn. Ook hier volgt weer een mooi stuk langs het water. Vlak voor punt 20 zit nog een leuke instinker. Er is een stukje weg gemanipuleerd, waardoor de oplettende equipe hier controle R kan noteren. Ook vlak voor Rhenen is het nog even goed opletten. Na wat heen en weer rijden vinden we daar uiteindelijk controle K. Maar dat dan ook bij ons de warmte begint toe te slaan blijkt wel uit het feit dat we gewoonweg ‘vergeten’ de ingetekende lus naar punt 26 te rijden. Dat kost ons stempel Z. Met niet helemaal het goede gevoel rijden we naar de finish en leveren onze controlekaart in.

“Nou ja, we zullen wel 5e zijn geworden”, zeggen we nog tegen elkaar, als de prijsuitreiking begint. “Net geen beker…”. We zijn dus stomverbaasd als Joan het verlossende woord spreekt. “En de winnaars van de Tourklasse 2019 zijn… Erno en Miranda Reuvekamp!”

Wow! De glazen trofeeën zijn echt mooi! Zeker vergeleken bij de plastic bekers die we tot nu toe hebben gewonnen. We pronken hier later dus ook nog even mee op de parkeerplaats, op onze mooie CAAB! En ze hebben inmiddels een ere¬¬¬¬¬¬plaats gekregen in ons toilet annex prijzenkast!

prijzen

Foto 6: Deze mogen gezien worden!

Bedankt voor een superleuke dag, de mooie route en de goede organisatie. Graag tot volgend jaar. Jawel, dan doen we mee in de Sportklasse…

Erno en Miranda Reuvekamp
Equipe 102

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dit jaar is de ‘7 uren van Emmeloord’ omgedoopt in ‘De 7 uren rally’. De organisator van de rit wou zich niet beperken tot de omgeving van Emmeloord en koos als startlocatie het Van de Valk hotel in Wolvega. Een uitnodiging voor de rit hadden we al eerder ontvangen en toen er een mooi arrangement dit hotel voorbij kwam, besloten wij ons gelijk in te schrijven. Het is nooit een straf de avond voorafgaande aan een rit andere deelnemers te ontmoeten. Je kan je dan samen wat beter voorbereiden op hetgeen komen gaat. Ook worden veel tips en tricks uitgewisseld. Tot de aankomst van onze medeteamleden zaten wij in ieder geval prima aan het strand van Wolvega.

IMG 4051

Het reglement voor de 7 uren was niet ingewikkeld en leek zelfs een beetje op dat van de Classic 500, die wij een weekend eerder ook al hadden gereden. Naast de bekende systemen ingetekende lijn, pijlen kortste route en grensbenaderen was er bij de 7 uren ook nog een combinatiesysteem gemaakt. Bij de Classic 500 had je nog pijlen kortste route over zo weinig mogelijk rode wegen en een ander systeem met rode, witte en groene punten, waarbij de respectievelijk de kortste, één na kortste of vrije route moest rijden. Bij de 7 uren hadden ze besloten deze twee systemen samen te voegen. Naar witte punten zou de kortste route en naar blauwe punten de één na kortste route gereden moeten worden, waarbij je géén gebruik mocht maken van rode wegen. Dit is geen systeem om een rit mee te beginnen.

Om bij de start niet te treuzelen, begonnen wij maar direct met het eerste punt. Op nog een vijftig meter vanaf het hotel had je de keuze een parallelweg te nemen of over een bermlijn de rotonde en rode rechtere (dus ik dacht kortere) hoofdweg. Bermlijnen zouden immers de aansluiting op een weg niet blokkeren. We zagen nog wel een controleletter E langs de parallelweg staan, maar besloten deze niet te noteren. Het was vast een instinker van de organisatie. Wat verder op de route net voor een afslag vanaf het tweede punt leek het ons toch verstandiger de route maar op een rustig plekje geheel in te tekenen. De eerste misser van de dag kon ik gelukkig nog corrigeren, omdat toen pas het kwartje viel dat we ook géén rode wegen mochten rijden.

kaart 1 detail

Met verbazing keek ik naar de deelnemers die een weg vanaf punt 2 inreden, waaruit ik van plan was te komen. Bij nogmaals meten ontdekte ik ons onjuist voorgenomen lusje linksom langs punt 2 en besloot dan ook dit lusje rechtsom te rijden. We pakten 2 maal de scherprijder C en langsrijder A, terwijl we al na één keer deze route hadden moeten doorrijden. We hadden nog maar twee punten gereden en gelijk al twee fouten genoteerd. Gelukkig hadden we toen nog niet door hoe slecht we bezig waren. Iets verder op de route kwamen we nog een paar twijfelaars tegen, die een omrijroute naar punt 5 zochten en daarbij ook over rode wegen wilden rijden. Na ontvangst van de uitleg snapte ik pas hoe je het had moeten doen. Daar waren maar weinigen in geslaagd.

Op de tweede kaart ontdekten we een geniale grap van de uitzetter. Het leek erop dat de snelweg op de kaart compleet was verschoven. Een eerder foute lokker J besloten we na een juiste I toch op te schrijven, omdat je naar onze beleving dan meer van de route zou rijden (dit bleek niet zo te zijn). We werden nog trotser op onszelf toen we even later een verlegd weggetje zagen, een omweg vonden, op deze omweg een rood deeltje van een weg wisten te omzeilen, maar achteraf helaas niet zagen dat deze omweg ook was verlegd. Net voor de koffiepauze bij Carrosso in Oldemarkt vonden wij een lange omweg op de kaart, die gelukkig werd afgesloten met een opvanger NVO, maar hadden dan niet het gemiste punt 11 met twee controleletters en nogmaals de stempel bij de opvanger met NVO op de controlekaart moeten plaatsen. Met verbazing vergeleek ik mijn controlekaart met die van Jürgen Donders. Wij hadden twee rijen meer gevuld. Helaas bleken dat allemaal fouten te zijn.

Met de nodige naïviteit dat we wel heel goed bezig waren vervolgden we onze route na 20 minuten verplichte koffiepauze en 9 verloren minuten. Op weg naar de start van het bemande regelmatigheidstraject moesten we proberen wat deelnemers in de sportklasse in te halen, om niet de druk van die 9 minuten te laat te blijven voelen. Op een splitsing voor een dijk passeerden we een zestal equipes die twijfelden of ze nu de letter C of de daarachter geplaatste U moesten noteren. We lagen weer lekker op schema bij de start van de RP. De route was niet moeilijk. We zagen vooraf al een te rijden lusje vanwege het ontbreken van een aansluitende weg, hadden wel wat moeite met keren op een dijk en vonden de verscholen tijdcontrole bij een afritje van de dijk 6 seconden te laat. Wel hadden we nog wat moeite gehad met de wisselende snelheden, omdat de uitzetter de afstand en tijd in de tabel bij die wisselingen niet liet doorlopen.

Doordat er op het laatste gedeelte van het traject van de ochtend geen mogelijkheid meer was om na wederom een NVO een gemiste route met barricade 5 te rijden, werd ons nog een aantal fout te noteren controles bespaard. We misten nog wel een langsrijder R op een blinde lijn waar we wat moeite mee hadden, omdat in onze beleving de afstanden niet klopten. Ik had ook beter die tip van Truus Bakker op de avond voor de rit moeten onthouden, dat je de schaal van de kaart moet controleren. Dan had ik al eerder ontdekt dat deze kaarten zo’n 5% te klein geprint waren. Vlak voor vertrek bij de prima lunchlocatie Van der Valk Sneek werden we bij een blik op het scorebord wreed wakker geschud. We hadden al 9 fouten gemaakt, waarvan er uiteindelijk één door een foutje van de uitzetter werd geneutraliseerd.

Het verslag van het nog dramatischer verloop van de middag zal ik beperken tot het ergste. Door een wandeltocht om Sneek werd de route op het laatste moment aangepast. We moesten een extra kruis op een weg zetten en mochten bij uitzondering een deel van de route in beide richtingen rijden. Dat tegengesteld rijden begreep ik niet en zag dan ook niet de mogelijkheid door een tunnel de route te vervolgen, waar ik aannam dat een deel van de snelweg was weggepoetst. Door een veel te lange foute route liepen we 6 minuten achter op het schema. Hierdoor besloten we net iets te snel de route naar de TC af te korten en misten weer eens een letter. Op nog geen 2 kilometer voor het einde van de rit kwam de genadeklap. Ik ontdekte een verlegging van de weg, die in werkelijkheid niet verlegd bleek te zijn, maakte een omweg en pakte hierdoor de verkeerde afsluitende stempel. Op de route via deze niet verlegde weg stonden nog drie juiste letters en een stempel. We kregen dus VIJF fouten op één missertje.

kaart 4 detail

uitleg kaart 4 detail

Uiteindelijk hadden we 8 fouten in de ochtend, 9 minuten vertraging op de route en 6 seconden op het regelmatigheidstraject. Daarbij komen nog eens 12 fouten in de middag en 6 minuten vertraging. Voor diegenen die de complete uitslag hebben gezien, komt daar ook nog een aantal strafpunten bij voor (iets) te hard rijden, waar wij toch echt ons best doen om dit te voorkomen. Het is dan nog een wonder dat we niet helemaal laatste zijn geworden. Het gevoel over deze 7 uren was even niet goed, maar het geprutst valt onszelf alleen maar te verwijten. Anderen wisten wel en normale hoeveelheid fouten te maken. We mochten uiteindelijk samen met ons team, waarvan drie equipes wel in de top drie wisten te eindigen, nog wel de teamprijs in ontvangst nemen.

IMG 4077

Als we ons drama even buiten beschouwing laten, kan ik dit verslag toch nog positief afsluiten. Na het bestuderen van de uitleg moet ik toegeven dat de route goed in elkaar zat. Het weer was prachtig en start-, lunch- en dinerlocaties bij Van der Valk buitengewoon goed. Ook was de route ondanks de wandelroute bij Sneek prima te rijden en zorgden wij voor weinig overlast bij andere recreanten te voet en op de fiets. Namens alle deelnemers mag ik denk ik wel de organisatie bedanken voor deze mooie rit en zullen volgend jaar een nieuwe poging doen op een betere prestatie bij ‘De 7 uren van …’. Ik ga volgende week waarschijnlijk nog wel een KLIPje rijden om mijn gedeukte zelfvertrouwen weer wat op te krikken…


Equipe .., Hanja J. en Paul H. (we schamen ons teveel…)

 

 

 

Alzheimerrally 2019

In 2018 was ik nog bijna de datum van de rally vergeten, in 2019 waren 12 tot 14 april duidelijk geblokt in de agenda. Niet enkel voor de Alzheimerrally, maar ook de 8erhoekclassic in Twente en Voorjaarsrally van Chrome en R.C.D. Met de Alzheimerrally als eerste kon het navigatie seizoen dus worden afgetrapt om ‘er weer in te komen’; en ik denk dat dat zeker gelukt is!

1bert

Aftasten van de uitzetter

Vlak na de start rijden over het spoor, en de weg neemt direct een andere kompasrichting aan dan ik eigenlijk wil. Op de kaart staat iets verderop wel een ‘neutrale cirkel’... Bij sommige rally’s worden deze (in de expertklasse) ook wel als afleiding of instinker gebruikt; dus het is altijd even opletten hoe de uitzetter de deelnemer probeert te sturen.
kaartfragment
We gaan op zoek naar een manier op zoveel mogelijk van de kaartwegen te rijden; maar tevergeefs vinden we geen controle. De cirkel was dus bedoeld om de deelnemers te helpen; maar zeker zo in het begin blijft dat even aftasten.

Tijd begint al te dringen

Omdat we toch zeker 10 minuten teveel te hebben gezocht gaan we snel door. Na pijl 2 loopt de kaartweg over een fietspad (in werkelijkheid) waar we (dus) niet in mogen; ophalen op de eerstvolgende mogelijkheid dus. We komen midden in een weiland bij een paaltje (aan de andere kant van het fietspad) te staan. Dit zal Martin zeker niet bedoeld hebben! Wat dan wel? We keren in het weiland en halen alsnog de dubbele controle D op nabij pijl 3.
Door het verkeerd rijden, zoeken en nadenken over de juiste route merk ik op dat de tijd al hard gaat voor dit eerste traject; ik geef Koen aan dat we iets moeten doorrijden om de tijd (in) te halen. Met nog maar twee minuten voor de TC zit er vlak voor het einde nog een verlegde weg; daardoor komen we net 12 seconden ‘over tijd’ bij de TC; de eerste minuut aan de broek! Zonde!

Mooi ‘AMAC’ gebied

De route vervolgt zich van Nijkerk naar Scherpenzeel. Een mooi gebied om te rijden, met prachtige (onverharde) wegen en interessante verkeerssituaties. In het verleden hebben we hier ook veel verschillende AMAC ritjes gereden, en het is leuk er met de hand van Martin weer doorheen te navigeren.

Afgeleid voor/door de lunch…

In de laatste etappes voor de lunch beginnen Koen en ik wat te kletsen over minder route-gerelateerde onderwerpen; we hebben wel zin in de lunch. Zouden er weer rallykroketten zijn? Ik merk nog op dat we na het spoor onder ‘Ederveen’ even moeten opletten; de kaart lijkt daar wat gemanipuleerd. Gezellig en met zin in de lunch rijden we door; er lijkt niet zoveel verkeerd te gaan in de route; het zal dus wel meevallen met die manipulatie. Achteraf blijkt dat de scherpte er bij mij vanaf was door ons lunch gesprek. We missen onze eerste controle van de dag; de W van Wakkere Willem, voor het ophalen van een verlegde weg na het spoor bij ‘Ederveen’…
Diezelfde onscherpte (of de afleiding) gaat nog even door, en binnen hetzelfde gesprek mis ik ook de controle B van Bermlijn bij ‘Benedeneind’… Zonde; minder lullen en meer opletten dus!
Om onze 3 fouten van de ochtend compleet te maken maak ik een klassieke fout door via een kaartovergangspunt in te tekenen; een typisch grapje van Martin dat elk jaar wel terug komt. Dure fouten zo blijkt bij de lunch, want er zijn zeker 5 equipes die foutloos hebben gereden.

1koen4

Scherpte weer terug?

Na de super lunch (en heerlijke rallykroketten!) starten we met een grensbenadering. Wat op het eerste gezicht altijd makkelijk lijkt blijkt toch vol te zitten met enkele verleggingen en vertekeningen. Wachtend bij de top koffie van Detron blijkt dat wij als een van de enige equipes de controle Q hadden gevonden; een verlegging van de weg, waardoor je net iets door moest rijden. Hebben we onze scherpte weer terug?!

2x Langsrijder!

Een half uurtje na de koffie rijden we op pijl 8; die lijkt niet helemaal goed te lopen in werkelijkheid, dus we besluiten hem op te halen waardoor we controle P vinden. Bij de volgende TC horen we dat daar ook nog een controle O voor en na had gemoeten. Gek genoeg hebben we die tot 2x toe niet gezien. Ik ben er nooit zo van om te zeggen dat dat alleen rijdersfouten zijn, want zelf kijk ik net zo goed mee langs de weg. Maar dit keer beiden blijkbaar niet goed genoeg. Doodzonde dat we daardoor 2 pijnlijke strafpunten extra pakken.

1nijboer

GTC?

Net twee kilometer voor TC8 staat een bemande controle. Veel equipes verwachten een spannende uitslag, dus wachten daar om hun ex-aequo positief te beïnvloeden. Wij hebben al teveel fouten gemaakt vandaag dus besluiten gewoon door te rijden. Direct daarna blijkt een stukje weg niet te rijden, waardoor we nog een keer langs die GTC moeten. Aangezien iedereen daar nog staat te wachten zouden we ‘verklappen’ dat er tussen de GTC en TC nog iets halen valt. Toch besluiten we de GTC direct weer aan te doen. Direct worden een aantal wachtende equipes zenuwachtig en gaan nu toch ook maar rijden. Een mooi schouwspel om te zien!

1koen3

Venijn in de staart…

In het laatste traject zijn we de TC-IN gepasseerd, we hebben dus alle tijd voor de laatste 8 pijlen. Voor ons genoeg tijd om nog 2 wegverleggingen te missen. Voor mij een les om bij dit soort ritjes nog meer op het nauwkeurig meten te letten, en niet eens zozeer op de wegsituaties.
Bij de finish wacht ons een heerlijke borrel bij de startboog; we hebben een mooie dag gehad, veel controles gevonden, maar ook (net teveel) fouten gemaakt en daarvan geleerd.
Met het grote startveld inclusief prachtige bolides, een uitdagende route, mooie locaties en een fantastisch bedrag voor het goede doel, was dit een rally om trots op te zijn. Proficiat Martin, Frans en Jan.

Willem van Leeuwen

Equipe # 12:  Koen Bender - Willem van Leeuwen | Expertklasse

Foto's: Gertjan Schutten - GSAutosport.nl

1koen2

 

 

 

De Rally van de Grensstreek,  

Afgelopen jaar heb ik besloten af en toe vaker niet te gaan fotograferen, maar ook eens een rally te rijden, of liever gezegd, te navigeren. Rijden heb ik vaker gedaan, maar als navigator begin ik eigenlijk net. Gelukkig werk ik altijd al met de routeboeken van de deelnemers en met al die rally’s met anderen heb ik veel geleerd, dus echt onervaren ben ik niet, maar ik kan nog erg veel leren. Ik ging rijden met een goede vriend van mij. Iemand die wel weinig ervaring heeft. Dit was slechts zijn derde rally. Maar als Geodeet heeft Wilmar erg veel kennis van kaarten, het is zijn grote hobby en lange tijd zijn werk geweest. We besloten dus mee te doen in de sportklasse, want daar horen we gewoon wel thuis.

3 healey
 
Vol ambitie voor een klassement (je moet toch fanatiek blijven) stapten wij zaterdagmorgen in de Saab, die net 1,5 maand 30 jaar oud is, dus mee mag doen volgens het reglement. Ik stapte halverwege de briefing de zaal binnen, dus ik had niet alles meegekregen. Gelukkig was Wilmar al wel aanwezig.   
Nadat we ingeschreven hadden, zijn we de stikkers op de auto gaan plakken. En meteen alles even klaar gelegd en uitgelegd hoe alles werkt. Het leek ons handig dat Wilmar eerst zou gaan rijden en ik navigeren en in de middag zouden we van positie wisselen. Veel mensen hoor ik dan denken, dat is niet slim, als je als navigator er net goed in zit om dan te wisselen. Maar we besloten elkaar te controleren en te discussiëren wat de beste route zou zijn. We hadden beide het reglement goed doorgelezen, en deze lag binnen handbereik als we nog vragen hadden.   

3saab 
 
Tien minuten voor de start konden we ons routeboek ophalen. In de auto open slaan en maar intekenen. Pijlen korste route was het eerste systeem. We tekenen de route in en de eerste metingen doen we nog vlak voor de start. Na de start overleggen we nog even kort over een paar punten en dan maar rijden. Ik zoek nog een goede balans tussen meten tijdens het rijden of meteen bij het intekenen van de route. Voor ons gevoel gaat het prima, maar het kost wel tijd. Zeker als we af en toe moeten stoppen om de juiste route te vinden. Aan het eind komen we vanaf de verkeerde kant de TC binnen. De kortste route die wij hadden bedacht ging die kant langs. Achteraf hadden we hiermee een fout gemaakt. Dit is pure onervarenheid.  
 
Het tweede traject (Pijlen korste route en punten een na korste route) en het derde traject (punten vrije route) volgen elkaar snel op. De tijd blijft ontzettend krap en we slagen erin op letterlijk op de laatste seconde van onze tijd de TC binnen te komen. Vlak voor de lunch missen we nog een letter door net de verkeerde weg te pakken.  
 
Ons gevoel is wel goed, maar al snel blijkt dat we pas op de 32e plek staan. Daar gaat onze ambitie voor het klassement.  
 
Het middagtraject wisselen we dus van plek. Dat lijkt gewoon een gouden greep te zijn. Ik weet soms net de driehoekjes te spotten die Wilmar op de kaart nog niet gezien heeft en Wilmar weet mij redelijk vlot te navigeren. Maar ook nu verliezen we gewoon weer veel tijd. We hebben gewoon de tijd nodig om de juiste route te vinden. Het helpt niet wanneer we volgens ons de juiste route rijden en dan geen letter vinden. In de ochtend hadden we hetzelfde probleem. We reden langs een café, waarvan we overtuigd waren dat we goed zaten, maar dat werd niet beloond. Dus verder zoeken, kijken, nog een keer rijden, meten en ja achter het café langs, maar geen letter. Overal om je heen zie je equipes andere constructies rijden, dus ga je ook twijfelen aan jezelf. Dit is ook puur onervarenheid.   
Aan het eind van de dag krijgen we de uitleg en vergelijken we dit met onze route. Uiteindelijk blijkt dat wij best wel goed de route hebben gereden. Een paar navigatiefouten zijn er gemaakt doordat we vallen niet hebben gezien. Maar wat vooral opvalt is dat we heel veel letters niet gezien hebben. Een flink aantal zijn weggehaald, maar ook een aantal zijn blijkbaar te goed verstopt geweest en ondanks dat we zijn gaan zoeken, bijvoorbeeld bij het café, hebben we het niet gevonden.  
28e staan we op dat moment, maar er worden nog veel bordjes geneutraliseerd dus als we de volgende ochtend wakker worden na een hele gezellige avond met andere rallyrijders, dan staan wij opeens 21e.  

3 zandpad 
 
Zondag gaan we richting België op 1 op 50.000 kaarten. Wilmar navigeert weer en ik bestuur de auto. Soms ziet Wilmar niet wat de kortste weg is, gelukkig zie ik dan opeens de route zoals die bedoeld is en samen lossen we de puzzel op. Het rijden gaat vlot en bij de eerste TC hebben we zelfs 20 minuten over. De tweede TC missen we net op een paar seconden. Samen zien we de vallen. Ik spot een driehoekje op tijd. Wilmar ziet inderdaad dat de weg afbuigt en zo weten we de letters een voor een op te rapen. Een P op een parkeerplaats staan weer heel smerig, net als een W ergens op een zandweg, nauwelijks zichtbaar in de bosjes. We krijgen door hoe de uitzetters te werk gaan en hoe ze de letters plaatsen. De ochtend gaat voortreffelijk en ons moraal schiet omhoog.  
 
Waar ik de vorige dag nog op elk stukje weg precies meet hoever alles is, past Wilmar een iets ander tactiek toe. Hij meet vooral lastige stukken op en andere stukken die redelijk recht toe recht aan zijn dat kunnen we af met simpele instructies. Nu werkt dit niet bij elke rally en ook hier maken we een klein foutje door de afstand verkeerd in te schatten. ’s Middags probeer ik hetzelfde toe te passen en het werkt wel omdat je dan als navigator ook meer van de omgeving ziet. Ik weet weer driehoekjes te spotten die ik op de kaart nog niet gezien had. Maar als we overgaan op 1:100.000 kaarten wordt het echt moeilijk. Het is klein afgedrukt en dan ook nog door dorpjes op een verouderde kaart waar ondertussen rondwegen gebouwd zijn om de dorpjes. Weer weten we samen de puzzel op te lossen. Maar het kost verschrikkelijk veel tijd. Bij een gevangenis staan 2 punten, waarbij punt 7 oostwaarts verlaten moet worden. Ja dat kan, maar dan ga je rechtstreeks de gevangenis in. Iedereen lijkt een ander idee te hebben over hoe je het moet oplossen. Er staat duidelijk zichtbaar een letter ergens, maar daar komen we toch echt niet langs. Na punt zes pakken we eerst punt 7 op. Dan rijden we een weg iets verder oostwaarts om nogmaals door punt 7 te rijden. Dan onderlangs weer naar punt 6 en vanaf daar naar punt 8, anders zou je een klein stukje tegengesteld. Wordt dit beloond met een letter? Nou nee dus! Later op een industrieterrein gebeurt precies hetzelfde. Je bent moe gefrustreerd, want het kost veel tijd en we lopen dik achter. Maar ik wil het wel graag oplossen. Met zoeken, meten, goed kijken op het kompas vinden we, waarschijnlijk, de juiste route en komen via een zandweg weer op de goede weg. Maar weer geen letter. Uiteindelijk lopen we door het zoeken ontzettend veel tijdstraf op. Als we dan eindelijk bij de finish zijn blijkt dat we in de ochtend zeer goed gereden hadden, maar 1 controle gemist en we stijgen naar de 12e plek.  

3 map
 
Als we de uitleg bestuderen worden we erg blij. Want wat blijkt. Ondanks dat ik het gevoel had dat ik er niets van snapte blijkt dat ik elke puzzel goed heb opgelost en we hebben zowel ’s morgens als ’s middags volledig de goede route gereden. Op een klein lusje na in de ochtend. Maar deze werd geneutraliseerd, samen met wat andere punten in de middag. Weer waren een paar letters verdwenen en ook zijn ze wel heel goed in het verstoppen, want op de zandweg hebben we hem echt niet zien staan. Zondag sluiten we af met meer dan een half uur tijdstraf, maar slechts 1 controle gemist.  
 
Met wat meer ervaring in het navigeren zouden we sneller de route moeten kunnen vinden. Nu moesten we soms erg zoeken en als je niet beloond wordt ga je twijfelen en nog een keer kijken. Dit kost teveel tijd.  
Ik vond het een heerlijke rally. Je kon lekker door rijden, maar moest zeker zondag rekening houden met fietsers en wandelaars en toeristen verkeer in auto’s die extreem langzaam reden. Aangezien ik zelf fanatiek fietser ben gaven we de fietsers soms de ruimte. Als je na 200 meter linksaf moet slaan, waarom zou je dan stress maken om vlak langs fietsers heen te scheuren als je vlak daarna toch afslaat. Soms is het zelfs sneller om de fietsers even voorrang te geven en te wachten, dan om in een klein hoekje op de weg nog een plek te zoeken en net niet fietsers aanrijden. Iedereen heeft z’n hobby, dus geef elkaar de ruimte.  

3 eric
 
Het tijdschema vond ik voor ons af en toe veel te strak staan. Zelfs als we makkelijker de route zouden vinden moest je echt doorrijden om op tijd te zijn. Dat is jammer, want dat leidt soms tot onnodig hard rijden. Verder zaten er soms wat schoonheidsfoutjes in de route, maar overall was het een mooi weekend, met mooi weer en zeker voor herhaling vatbaar.  
En vooral belangrijk, met 2 dagen navigeren en rijden leer je ontzettend veel bij. Hopelijk resulteert dat nog in een mooie top 10 plek snel. Nu is ons eindresultaat 18e en daar waren we toch zeer tevreden mee. Ruim in de top helft en dat voor twee rookies.

Niko Bloemendal

Foto's: Niko Bloemendal